ก็ไม่เคยแยแสมาก่อน!
“ก็ไม่มีอันใด เพียงแต่ลูกอย่ามาทะเลาะกับพี่สาวต่อหน้าพ่อเจ้า!” หวังเฟิ่งแสร้งพูดอย่างสงบ แต่จริง ๆ แล้วเสียงของนางสั่นเล็กน้อย
ช่วยไม่ได้ หลี่เยว่หานที่ยืนอยู่ตรงหน้านางนั้นชั่วร้ายจริง ๆ! เห็นได้ชัดว่าเมื่อคืนนี้อีกฝ่ายหมดลมหายใจไปแล้ว ดังนั้นนางจึงพยายามอย่างเต็มที่เพื่อลากอีกฝ่ายไปที่ขอบสระ และผูกก้อนหินขนาดใหญ่สองสามก้อนไว้กับศพเป็นพิเศษเพื่อให้ร่างจมลงไปก้นสระ
แต่ตอนนี้ หลี่เยว่หานกำลังยืนอยู่ต่อหน้านางและยังมีชีวิต แม้แต่ร่องรอยของการถูกมัดเมื่อคืนที่ข้อมือของอีกฝ่ายก็ยังไม่หายไป เห็นได้ชัดว่านางกลับมาเพื่อแก้แค้น!
หวังเฟิ่งตัดสินใจแล้วว่าจะจัดการกับหลี่เยว่หานอีกครั้ง หลังจากที่หลี่ต้าเฉิงออกไปทำงานแล้ว
“ท่านแม่ ท่านกำลังคิดอะไรอยู่หรือ?” เมื่อเห็นหวังเฟิ่งยืนเหม่อลอยอยู่ หลี่เยว่หานก็ถามขึ้นทันที
หวังเฟิ่งตัวสั่นเทาด้วยความตกใจ “ไม่… ข้าไม่ได้คิดอันใดเลย…”
“ท่านแม่?” หลี่หรงหรงรู้สึกว่าในวันนี้ไม่เพียงแต่หลี่เยว่หานเท่านั้นที่แปลกเป็นพิเศษ แม้แต่แม่ของนางก็แปลกไปมากเช่นกัน
“ไปกันเถอะ หรงเอ๋อร์ พวกเรากลับห้องกันก่อน” หวังเฟิ่งกลัวหลี่เยว่หาน ดังนั้นจึงรีบลากหลี่หรงหรงออกไป
เมื่อมองไปที่ด้านหลังของสองแม่ลูก หลี่เยว่หานก็ยิ้มเยาะเย้ยอีกครั้ง
หลี่ต้าเฉิงไปทำงานหลังจากกินน้ำแกงข้นเสร็จ ทางพวกหวังเฟิ่งและลูกสาวก็ซ่อนตัวอยู่ในห้องไม่กล้าออกมา ส่วนหลี่เยว่หานนอน
