งเชื่อฟัง ก่อนไปที่ทุ่งผักเพื่อเก็บผัก
“ยัยหนูเยว่หาน ทำไมแม่เลี้ยงของเจ้าถึงให้เจ้าออกมาทำงานโดยไม่ให้เจ้าพักผ่อนเลยเล่า” อาหญิงโจวข้างบ้านกระตือรือร้นมาก ในเวลานี้นางเห็นหลี่เยว่หานปรากฏตัวในทุ่งผักโดยสวมเสื้อผ้าเก่า ๆ และถือตะกร้าผักไว้ในมือ นางจึงอดสงสัยไม่ได้
“ถึงเวลาอาหารเย็นแล้ว แต่แม่กับหรงเอ๋อร์ไม่รู้วิธีทำอาหาร ดังนั้นข้าจึงปล่อยให้ทั้งสองคนหิวไม่ได้” หลี่เยว่หานบอกโดยไม่ปิดบัง
ครั้นได้ยินเช่นนั้น สีหน้าของอาหญิงโจวดำมืดลงทันที นางดึงหลี่เยว่หานออกไปและพูดด้วยเสียงที่ต่ำลง “เจ้าไม่ได้บอกพ่อของเจ้า เรื่องที่แม่เลี้ยงของเจ้าและหลี่หรงหรงกลั่นแกล้งเจ้ารึ?”
หลี่เยว่หานนึกถึงความทรงจำของเจ้าของเดิมอย่างระมัดระวัง นางบอกแล้ว แต่น่าเสียดายที่หวังเฟิ่งเป่าหูข้างหมอน ทางหลี่ต้าเฉิงจึงแสร้งทำเป็นว่ามันไม่เคยเกิดขึ้น ดังนั้นเจ้าของร่างเดิมจึงยอมรับมันอย่างเงียบ ๆ และไม่พูดอะไรออกมาอีก
“ข้าบอกไปแล้ว แต่พ่อคงยุ่งเกินไป ดังนั้นเขาจึงไม่สามารถปกป้องข้าได้ตลอดเวลา” หลี่เยว่หานจงใจเผยรอยยิ้มหมองเศร้าซึ่งดูน่าเป็นห่วงออกมา
