ปรดไปที่ห้องของหรงหรงแล้วหาเสื้อผ้ามาให้ข้าใส่ซะ”
หลังจากพูดจบ หญิงสาวก็ไม่สนใจว่าหวังเฟิ่งและหลี่หรงหรงจะมีปฏิกิริยาอย่างไร ดังนั้นเธอจึงทำท่าจะจากไป
“แม่! ข้าไม่ต้องการให้นังสารเลวนี่สวมเสื้อผ้าของข้า!” หลี่หรงหรงตะโกนเสียงดังทันที!
“ในเมื่อหรงหรงไม่เต็มใจ ข้าจะปล่อยมันไว้อย่างนี้ ที่บ้านไม่มีอาหาร ดังนั้นข้าจะไปที่ทุ่งผักเพื่อเก็บผักเสียก่อน” หลังจากพูดจบ หลี่เยว่หานก็หมุนตัวไปหยิบตะกร้าผักและทำทีราวกับว่าจะเดินออกไป
เธอไม่รังเกียจที่จะถูกชาวบ้านมองในสภาพนี้
“เดี๋ยวก่อนเยว่หาน แม่กำลังจะไปเอาเสื้อผ้าให้เจ้า เจ้าจะออกไปแบบนี้ไม่ได้!” หวังเฟิ่งซึ่งเดิมวางแผนที่จะชักสีหน้าใส่หลี่เยว่หานเล็กน้อย ตื่นตระหนกขึ้นมาทันทีที่ได้ยินว่านางกำลังจะออกไปข้างนอกในสภาพนี้
นางไม่ต้องการถูกผู้คนในหมู่บ้านเฮยถู่ชี้นิ้วประณามอีก!
เมื่อเห็นหวังเฟิ่งรีบไปที่ห้องของหลี่หรงหรงเพื่อนำเสื้อผ้ามาให้นาง หลี่เยว่หานก็ยิ้มออกมาอย่างดูถูกเหยียดหยาม
หลังจากถูกสาดเลือดหมาใส่ไปทั่วตัว เธอต้องทำให้สองแม่ลูกหลั่งเลือดออกมาด้วย!
ในไม่ช้า หวังเฟิ่งก็เดินมาพร้อมกับชุดที่ดูก็รู้ว่าเป็นชุดล่างหีบ ที่ไม่ได้ใส่มานานแล้ว
“นี่คือเสื้อผ้าที่ดีที่สุดของหรงเอ๋อร์ รีบเปลี่ยนแล้วไปเก็บผักมาทำอาหารเถอะ!” หวังเฟิ่งพูดพลางโยนชุดลงบนโต๊ะข้าง ๆ
หลี่เยว่หานขี้เกียจจะไปสนใจเกี่ยวกับสิ่งเหล่านี้ ดังนั้นเธอจึงอาบน้ำและเปลี่ยนเสื้อผ้าอย่า
