หนึ่งนางรู้สึกกลัวและหลบไปที่ด้านข้างของหลี่ต้าเฉิง
หลี่ต้าเฉิงรู้สึกสับสน “ทำไมเจ้าถึงมาซ่อนตัวอยู่ตรงนี้! นางไม่ได้จะกินเจ้าเสียหน่อย!”
เมื่อหวังเฟิ่งถูกหลี่ต้าเฉิงตะคอกใส่ นางก็ตัวสั่นเทาทันทีและพยักหน้าอย่างรวดเร็ว “ใช่ เมื่อคืนข้าบอกว่าอยากกินปลา ข้าเลยให้เยว่หานไปจับมา ข้าลืมเรื่องนี้ไปเสียสนิทเลย ข้าลืมไป…”
หลังจากได้ยินสิ่งนี้ หลี่หรงหรงก็งงงวยและพูดว่า “ท่านแม่ เรื่องนี้เกิดขึ้นเมื่อใด เหตุใดข้าไม่รู้?”
“ทำไมเจ้าถึงคิดว่าจะรู้เรื่องของแม่เจ้าทุกอย่างเล่า?” หลี่เยว่หานกอดอกพิงกรอบประตูห้องครัวพลางมองไปที่หลี่หรงหรงอย่างขบขัน
“เจ้า…” หลี่หรงหรงรู้สึกเพียงว่าวันนี้หลี่เยว่หานแตกต่างไปจากเดิมมาก แต่มันแตกต่างกันอย่างไรนางไม่สามารถบอกได้
รู้แต่เพียงวันนี้นางถูกข่มอยู่ตลอด ซึ่งมันน่าโมโหอย่างยิ่ง
[1] เฮยไป๋อู่ฉาง(黑白无常) เป็นชื่อเรียกเทพสององค์ หนึ่งคือไป๋อู่ฉางที่มีหน้าที่รับวิญญาณคนดีไปตัดสินในยมโลก อีกหนึ่งคือเฮยอู่ฉาง มีหน้าที่จับวิญญาณบาปไปรับกรรมในนรก
