บทที่ 2 หวังเฟิ่งกับผีร้ายในใจ
มีคนมุงดูมากขึ้นเรื่อย ๆ หลี่เยว่หานที่ถูกผลักจนล้มไปบนพื้นไม่ได้ลุกขึ้น และยังคงนั่งนิ่งอยู่ที่เดิม ดวงตาของเธอแดงระเรื่อขึ้นมาอย่างรวดเร็ว จากนั้นจึงกล่าวออกมาพร้อมเสียงสะอื้นไห้ “ท่านแม่ ข้ารู้ว่าข้าผิดไปแล้ว เมื่อคืนมันมืดเกินไปข้าจึงไม่สามารถจับปลาได้ ท่านจึงไม่ยอมเปิดประตูให้ข้าหลังจากร้องเรียกครึ่งค่อนคืน…ข้ารออยู่หน้าประตูทั้งคืน ไม่ได้หมายความว่าข้าไม่กลับบ้าน!”
เมื่อคนรอบข้างได้ยินเช่นนี้ต่างก็พากันไม่พอใจขึ้นมา
หลี่เยว่หานเติบโตมาในหมู่บ้านเฮยถู่ นางทั้งฉลาดเฉลียวและมีความสามารถ มีคนจำนวนไม่น้อยที่ชื่นชอบนาง น่าเสียดายที่นางถูกหมั้นหมายไว้นานแล้ว มิเช่นนั้นคงมีคนมาสู่ขอจนธรณีประตูถูกย่ำจนพัง
“แม้จะเป็นแม่เลี้ยง แต่ก็ทำเกินไปแล้ว หลี่เยว่หานอายุเท่าไหร่กันเชียว จึงให้ออกไปจับปลากลางค่ำกลางคืน จนตอนนี้ก็ยังไม่ยอมให้นางเข้าบ้าน ถึงไม่ชอบแต่ก็ไม่สมควรรังแกกันเช่นนี้!”
“ใช่แล้ว ใช่แล้ว เยว่หานฉลาดเฉลียวรู้ความตั้งแต่เด็ก ตระกูลหลี่ทำเช่นนี้นับว่าเกินไปจริง ๆ!”
“ดูสภาพของหานเยว่ก็รู้ว่านางรออยู่ด้านนอกประตูบ้านมาทั้งคืน! ไม่แปลกใจเลยที่เมื่อคืนข้าได้ยินเสียงคนร้องไห้ลาง ๆ ตอนนั้นข้าคิดว่าเป็นผีเสียอีก!”
…
หวังเฟิ่งไม่ทันคาดคิดว่าหลี่เยว่หานที่สิ้นลมหายใจไปแล้วเมื่อวานนี้ จะยังคงสามารถปรากฏตัวต่อหน้านางในวันนี้ได้ ด้วยความตื่นตระหนกนางจึงคิดเพียงแ
