ารหุนหันพลันแล่น หวังเฟิ่งก็รีบไปคว้าตัวนางเอาไว้ แลดูคล้ายกำลังปกป้องหลี่เยว่หาน ทั้งที่แท้จริงแล้วนางกำลังกลัวหลี่เยว่หาน
“หญิงเที่ยวเตร่ยามวิกาลอย่างเจ้าสมควรตายแล้ว! ผู้ใดจะล่วงรู้ว่ากลางค่ำกลางคืนเจ้าไปมั่วอะไรมา! ท่านแม่ไม่เคยกล่าวว่าอยากกินปลาเสียหน่อย!” หลี่หรงหรงตะโกนเสียงดัง “หลี่เยว่หาน เจ้ามันเป็นเพียงแค่คนไร้ค่า!”
หลี่เยว่หานที่ยังคงไม่ฟื้นตัวจากความเจ็บปวดนั่งอยู่บนพื้นด้วยความงุนงง ไม่พูดหรือขยับตัวใด ๆ อาโจวที่อยู่ด้านข้างเห็นสภาพนางเป็นเช่นนี้ จึงเข้ามาช่วยพยุงนางขึ้นมาด้วยความเป็นห่วง “เยว่หาน เจ้าเป็นอย่างไรบ้าง?”
“ไม่…ไม่เจ็บ…” หลี่เยว่หานตอบอย่างหลบเลี่ยง ก่อนจะดึงแขนของตัวเองออกจากมืออาโจว
หลังจากนั้นหญิงสาวก็เดินโซซัดโซเซกลับไปยังห้องของตนเอง ระหว่างที่หลี่หรงหรงยังคงส่งเสียงดังอยู่ที่หน้าประตู
เมื่อเห็นฉากนี้ ทุกคนก็อดไม่ได้ที่จะถอนหายใจออกมา
เด็กที่ไม่มีแม่ สถานะย่ำแย่ ถูกใครรังแกก็ล้วนไม่กล้าจะเอ่ยสิ่งใด
[1] ไอ้ตัวเสียเงินเปล่า (赔钱货) เป็นคำโบราณ ใช้ในเชิงลบกับลูกสาว ที่ต้องเสียค่าสินเจ้าสาวให้แต่งออกจากบ้านไป
[2] พ่อแม่เป็นแบบใดก็ให้กำเนิดลูกแบบนั้น แปลเอาแค่ความหมายมาจาก龙生龙凤生凤，老鼠生子会打洞 แปลตรง ๆ ว่า มังกรให้กำเนิดมังกร หงส์(凤)ให้กำเนิดหงส์ หนูก็ให้กำเนิดหนู หมายถึง พ่อแม่เป็นแบบใดลูกก็เป็นเช่นนั้น ใช้เปรียบเปรยกับอาจารย์ลูกศิษย์ได้ด้วย
