เกรงว่าหากหลี่หรงหรงพูดต่อไปจะทำให้หลี่เยว่หานโกรธ ในเมื่อไม่รู้ว่าหลี่เยว่หานที่อยู่เบื้องหน้าเป็นคนหรือเป็นผี ก็ควรจะรู้จักรักษาสถานการณ์เอาไว้ก่อน “อย่าพูดจาไร้สาระ!”
เห็นเช่นนี้ หลี่เยว่หานก็แอบถอนหายใจออกมาด้วยความโล่งอก หลี่หรงหรงผู้นี้สมควรเป็นต้นแบบของสาวอกใหญ่ไร้สมองอย่างแท้จริง
ต่อหน้าคนมากมายถึงเพียงนี้ หลี่หรงหรงยังคงกัดเธอเหมือนหมาบ้า ไม่รู้จริง ๆ ว่าในหัวของนางมีสมองอยู่หรือไม่
ตามความทรงจำเจ้าของร่าง หลี่หรงหรงผู้นี้ไม่พอใจนางที่อยู่ในฐานะ ‘พี่สาว’ เป็นอย่างมาก ดังนั้นจึงพยายามกลั่นแกล้งนางอยู่เสมอ
เจ้าของร่างเป็นคนจิตใจดี มักยอมทนไม่ทำสิ่งใด แต่หลี่เยว่หานคนนี้ไม่ได้มีนิสัยดีเช่นนั้น!
“หลี่หรงหรงผู้นี้เป็นอะไรกัน ทำตัวประหนึ่งไร้การอบรมสั่งสอน แตกต่างจากเยว่หานอย่างสิ้นเชิง!”
“พ่อแม่เป็นแบบใดก็ให้กำเนิดลูกแบบนั้น*[2] เจ้าคิดว่าอย่างไรกับเรื่องหลี่หรงหรง!”
ในขนาดที่พูดออก สายตาของคนจำนวนไม่น้อยก็มองไปที่หวังเฟิ่งอย่างมีนัยยะ
หลี่หรงหรงโกรธแทบตาย และยิ่งหลี่เยว่หานมองนางมาด้วยสายตาว่างเปล่า นางยิ่งโกรธจนไม่สามารถระงับได้ นางตรงไปคว้าผมของหลี่เยว่หานในทันที!
“นังคนไร้ค่านี่!”
หลี่เยว่หานถูกหลี่หรงหรงโยนลงไปกับพื้นโดยไร้การปัดป้อง หัวของเธอกระแทกลงพื้นอย่างแรง ความเจ็บปวดที่ได้รับทำให้น้ำตาของเธอไหลออกมา
“หลี่หรงหรง! เจ้ากำลังทำสิ่งใดอยู่!” เมื่อเห็นลูกสาวของตนเองกระทำก
