หงื่อบนศีรษะ นวดเอวที่ปวดเมื่อย นางแทบน้ำตาคลอเบ้า
เห็นจินเฟยเหยายืนนิ่ง ส่วนวงเวทก็ดูเหมือนเสร็จสมบูรณ์แล้ว หวาหวั่นซีจึงเอ่ยถาม “เสร็จแล้ว?”
“ในที่สุดก็เสร็จแล้ว เอวแก่ๆ ของข้างอจนปวดไปหมด ของชั้นยอดแบบนี้ไม่ใช่สิ่งที่คนธรรมดาอย่างข้าจะเล่นได้จริงๆ ชาติหน้าข้าจะไม่ทำเรื่องแบบนี้อีกแล้ว คนที่สร้างของพรรค์นี้ออกมาล้วนเป็นตัววิปริต!” จินเฟยเหยากัดฟันด่าทอ
หวาหวั่นซีพยักหน้า เห็นด้วยกับคำพูดของนาง “ข้าก็รู้สึกอย่างนั้น เจ้าใช้เวลาหนึ่งปีสามเดือนกางวงเวทนี้ ระหว่างนั้นไม่ได้พักผ่อนแม้แต่เค่อเดียว ถ้านั่งฝึกบำเพ็ญ เวลาเล็กน้อยแค่นี้ข้ายังนั่งไหว ถ้าเดี๋ยวลุกเดี๋ยวนั่งทำซ้ำไปซ้ำมาหนึ่งปีกว่าอย่างเจ้า เปลี่ยนเป็นข้าคงเลิกทำไปนานแล้ว”
“นี่! ข้าเป็นคนกางวงเวทให้เจ้านะ เจ้าอย่าไร้น้ำใจแบบนี้ได้หรือไม่ ยังไม่เปิดวงเวทชั่วคราว รอข้าพักผ่อนสักสิบวันครึ่งเดือนก่อนค่อยว่ากัน เอวแก่ๆ จะหักแล้ว” จินเฟยเหยามองนางแวบหนึ่งอย่างไม่พอใจ จากนั้นหมุนไหล่แล้วเดินมานอนฟุบบนที่นอนอันเย็นเยียบ หวาหวั่นซีเคลื่อนมาทุบเอวให้นางเบาๆ
จินเฟยเหยาเสพสุขกับการรับใช้ของหวาหวั่นซีพลางนำขวดหยกสูงสามฉื่อออกมา กรีดนิ้ว โ
