ลหิตสดขุมหนึ่งก็ไหลลงในขวดหยก
หวาหวั่นซีถามอย่างไม่เข้าใจ “เจ้ากำลังทำอะไร?”
“ข้าถามสยงเทียนคุนแล้ว เขาเคยไปถามคนที่ชื่อเฒ่าอวิ๋น บอกว่าขอเพียงเป็นโลหิตของสัตว์เทพก็ใช้ได้ อีกทั้งระดับยิ่งสูงก็ยิ่งดี คุณสมบัติร่างกายของข้า โลหิตทายาทฉีหลินพวกนั้นนับเป็นอย่างไรได้ ถ้าเจ้าใช้โลหิตของข้า ต้องมีเรี่ยวแรงมหาศาลเหมือนสัตว์ป่าและมีพลังให้ใช้ไม่หมดสิ้นแน่ๆ ถึงอย่างไรข้าก็ไม่มีศิลาวิญญาณไปซื้อโลหิตทายาทฉีหลิน ถึงมีศิลาวิญญาณ ผู้อื่นก็ไม่มีสินค้ามากขนาดนั้น” จินเฟยเหยาเอ่ยอย่างเกียจคร้าน
“แต่เจ้าก็ปล่อยเลือดแบบนี้ไม่ได้ ถ้าตายไปจะทำอย่างไร!” มือของหวาหวั่นซีชะงัก เอ่ยอย่างร้อนใจ
จินเฟยเหยาใช้พลังวิญญาณควบคุมโลหิต ดังนั้นแค่แผลเล็กๆ บนนิ้ว โลหิตสดจึงไหลออกมาอย่างรวดเร็ว เห็นโลหิตสีแดงไหลลงในขวด ถึงร่างกายแข็งแรงดั่งสัตว์ป่า แต่เลือดไหลมากเกินไปแม้แต่ผู้บำเพ็ญเซียนก็ตายได้
“เจ้าโง่หรือเปล่า ข้าปล่อยเลือดทีละครึ่งขวด ดังนั้นข้าจึงบอกว่าต้องพักผ่อนสิบวันครึ่งเดือน ให้ข้าปล่อยเลือดมาหนึ่งถังในครั้งเดียวยังสร้างเจ้าไม่เสร็จข้าก็ตาย เจ้าคงสบายไป” เห็นว่าพอสมควรแล้ว จินเฟยเหยาจึงกดนิ้ว โลหิตสดตรงบาดแผลจ
