ึงหยุด จากนั้นนางก็พลิกตัวอย่างเกียจคร้าน พูดพึมพำกับตนเอง “พอร่างกายว่างโหวงก็อยากกินอาหาร ทำอาหารให้กินหน่อย”
จากนั้นนางก็หันหน้าไปมองหวาหวั่นซี ชะงักนิดหนึ่งแล้วเอ่ยอย่างจนปัญญา “ช่างเถอะ อาหารที่เจ้าทำรสชาติแย่กว่าของจอมมารหลงหลายเท่า กินอาหารของผู้อื่นต้องเสียเงิน กินอาหารที่เจ้าทำต้องเสียชีวิต”
หวาหวั่นซีมองนางด้วยสีหน้าดูไม่ได้ ตอนเล็กๆ วันๆ มีแต่คนมารับใช้ โตขึ้นมาหลังขั้นสร้างฐานก็งดอาหาร ไม่จำเป็นต้องกิน ใครยังไปลงมือทำอาหารเองอีก ดังนั้นนางจึงไม่เคยทำอาหารมาก่อน ครั้งที่แล้วลองลงมือทำเอง ต้มบางอย่างสีเขียวๆ มันๆ ออกมาหม้อหนึ่ง หลังจากจินเฟยเหยาชิมคำหนึ่งก็หน้าเขียว ถึงตายก็ไม่ยอมกินอาหารที่นางทำ
หวาหวั่นซีกัดริมฝีปากจึงเอ่ยว่า “อย่างนั้นให้สยงเทียนคุนลุกขึ้นมาทำเถอะ เขานำไม้วิญญาณเหล็กเข้าไปในกระท่อมก็ไม่ออกมา ตอนนี้เรียกให้เขาออกมาทำอาหารคงได้กระมัง”
“ช่างเถอะ ลักษณะนิ้วทั้งสิบของเขาไม่เคยทำงานบ้าน นอกจากนั่งชมทิวทัศน์อันงดงามอยู่ตรงนั้น ยังจะทำอาหารอะไรอีก พวกเจ้าไม่วางยาพิษข้าให้ตายก็นับว่าดีแล้ว ให้พวกเสี่ยวหงเสี่ยวหวงทำให้ข้ากินเถอะ ทำไมชีวิตข้าถึงได้ขมขื่นแบบนี้นะ” จิ
