่งของที่ไม่สะดุดตาในขยะของหอเหอฮวนตั้งแผงแบกะดินขายปะปนกับสิ่งของที่ตนเองมี ขายจำนวนน้อยน่าจะไม่ถูกคนพบเห็น
ขณะที่นางก้มหน้าวางแผนการก็ได้ยินเสียงอันคุ้นเคยตะโกนเรียกตนเอง “สหายเซียนจิน โปรดหยุดก่อน”
“หืม?” พอจินเฟยเหยาเงยหน้าก็มองเห็นอินเยวี่ยพิงประตูร้านมองนางอย่างตั้งใจได้ในแวบเดียว
ทำไมถึงเดินบนถนนสายนี้อีกแล้วเล่า จินเฟยเหยาเหลียวซ้ายแลขวา พบว่าจุดที่ตนเองยืนอยู่เป็นบนถนนสายนี้พอดี ความจำแย่จริงๆ นางได้แต่ฝืนใจก้าวไปหา “สหายเซียนอิน มีธุระกับข้าหรือ?”
รอจนนางเงยหน้าขึ้นมองอินเยวี่ยก็ตกตะลึงทันทีและถามอย่างสงสัย “สหายเซียนอิน วันนี้สีหน้าของเจ้าไม่เลวนะ สีหน้าดียิ่ง ใบหน้ามีเลือดฝาด ริมฝีปากแดง ปกติใบหน้าของเจ้าซีดขาวแบบสุขภาพไม่ดี ตอนนี้ดูดีขึ้นมาก เพียงแต่ริมฝีปากแดงเกินไปหน่อย เจ้าทาน้อยๆ หน่อยสิ แบบนี้ไม่ค่อยเป็นธรรมชาติ”
สีหน้าของอินเยวี่ยผิดปกติอย่างยิ่ง ในสีขาวมีสีชมพูดูแล้วเหมือนคนปกติ ถ้าเป็นคนปกติ นี่จึงเป็นลักษณะสุขภาพแข็งแรง ทว่าเขาเป็นศพ มีสีโลหิตปรากฏบนใบหน้าจึงเป็นเรื่องผิดปกติอย่างมหันต์ จินเฟยเหยานึกว่าเขาคิดจะแต่งหน้าแต่งตัวให้ตนเองดูเหมือนคนมากขึ้น ไม่ใช่เห
