มือนผี
เห็นนางพูดจาเหลวไหล อินเยวี่ยจึงเอ่ยด้วยรอยยิ้มบางๆ “ครั้งที่แล้วยังเหลือสิ่งของอีกครึ่งหนึ่งมิใช่หรือ ขายไปหรือยัง? ถ้ายังไม่ได้ขาย ข้ายินดีรับซื้อไปทั้งหมดตามราคาตลาด”
“…” จินเฟยเหยามองเขาอย่างตะลึงงัน “ไม่จริงน่า นี่เจ้ามีมโนธรรมหรือ?”
เรื่องนี้ทำให้จินเฟยเหยาตกใจสุดขีด อินเยวี่ยเป็นฝ่ายทำความดี ครั้งที่แล้วขอให้เขาซื้อ เขายังจุกจิกจู้จี้ ขนาดบอกว่าจะลดให้เขาครึ่งหนึ่ง เขาก็ไม่ยอมซื้อ ตอนนี้คิดไม่ถึงว่าจะรับซื้อตามราคาตลาด เหนือความคาดหมายเกินไปคงไม่ได้มีแผนการร้ายอะไรหรอกนะ?
“ข้ายอมซื้อเจ้ายังพูดแบบนี้อีก ถึงอย่างไรเจ้าก็ไม่มีที่ขาย อย่างมากก็ต้องไปตั้งแผงแบกะดินขายเอง เข้ามาเถอะ ข้าต้องการทั้งหมด” อินเยวี่ยหมุนตัวเดินเข้าไปในร้านเอง
ขณะที่เขาหมุนตัว จินเฟยเหยาเห็นร่างของเขาติดขัดอยู่บ้างราวกับเคลื่อนไหวไม่ค่อยสะดวก ท่าทางเหมือนได้รับบาดเจ็บมานิดหน่อย นางเดินตามเขาเข้าไปอย่างสงสัย หลังจากเดินขึ้นชั้นบนก็มองเขาอย่างละเอียดแล้วเอ่ยถาม “เจ้าได้รับบาดเจ็บหรือ?”
“อืม” อินเยวี่ยให้คนชงชา จากนั้นจึงพยักหน้า
จินเฟยเหยานั่งลูบคางอยู่ข้างเขาและเริ่มพึมพำขึ้นมา “คิดไม่ถึงว่าจะมีคนทำร้ายเจ้าได้ เ
