รื่องนี้ทำให้ข้าประหลาดใจมาก สีหน้าเจ้าดีมาก คงไม่ใช่ถูกอัดจนกลายเป็นแบบนี้หรอกนะ? ผู้อื่นได้รับบาดเจ็บมีสีหน้าซีดขาว เจ้ากลับดียิ่ง ถูกทุบตีจนเหมือนแต่งหน้าอย่างงดงาม”
“ข้าบาดเจ็บจนเป็นแบบนี้ เจ้ายังมีแก่ใจมาล้อเล่นอีก” อินเยวี่ยส่ายศีรษะ บ่นอย่างไม่พอใจเล็กน้อย
“ใครให้เจ้าสู้กับคนอื่น หาเรื่องใส่ตัวเอง เจ้าต้องเห็นว่าตนเองมีพลังบำเพ็ญเพียรสูง ดังนั้นจึงจงใจลงมือกับคนอื่นก่อนแน่ๆ เห็นเจ้ายังนั่งอยู่ดีมีสุขที่นี่ คนที่ลงมือกับเจ้าคงถูกเจ้ากำจัดไปแต่แรกแล้วสินะ” ยามนี้น้ำชามาแล้ว จินเฟยเหยาถือถ้วยชาขึ้นดื่มคำโต จากนั้นหัวเราะฮ่าๆ เสียงดัง
อินเยวี่ยจ้องมองนางอยู่ครู่หนึ่ง จึงเอ่ยเรียบๆ “เปล่า สู้เสมอกัน”
“เสมอกัน! ท่าทางคู่ต่อกรของเจ้าจะไม่ธรรมดา จึงสู้เสมอกับเจ้าได้ จะว่าไปเดือนที่แล้วใกล้ๆ นี้ก็มีคนต่อสู้กันที่นี่ และเป็นคนขั้นว่างเปล่าสองคนเช่นเดียวกัน แต่คนหนึ่งเป็นเผ่ามารอีกคนเป็นเผ่าปิศาจ เผ่าปิศาจคนนั้นคงไม่ใช่เจ้าพอดีนะ?” จินเฟยเหยาพลันจำเรื่องที่เกิดขึ้นเมื่อเดือนที่แล้วได้จึงสอบถามเขาตรงๆ
“แล้วเจ้าว่าอย่างไรล่ะ?” อินเยวี่ยไม่ตอบคำถามทว่าถามกลับ
จินเฟยเหยาลูบจมูกเอ่ยว่า “ข้าอยู่ที่บ่อสุราก็ได้ก
