ก็สามารถเข้าไปได้ ส่วนศิลาวิญญาณนำป้ายจำนวนจากที่นี่ไปแลกเปลี่ยนที่หอหลงเสียงก็พอ” ผู้รับใช้ที่พานางไปนำป้ายหยกจากผู้บำเพ็ญเซียนขั้นหลอมรวมคนหนึ่งมอบให้จินเฟยเหยา
จินเฟยเหยาตอบรับและรับป้ายหยกมา สายตามองไปด้านข้าง ข้างบ่อน้ำกว้างสามจั้งกว่ามีผู้บำเพ็ญเซียนขั้นแปลงจิตเจ็ดแปดคน พวกเขานั่งขัดสมาธิอยู่ด้านข้างใช้ปราณวิญญาณดูดน้ำสีดำก้อนหนึ่งขึ้นมา จากนั้นใช้เพลิงแท้หลอม น้ำสีดำจึงเปลี่ยนเป็นโปร่งใส ในนั้นจะมีสิ่งของเหมือนดินสีดำขนาดนิ้วมือหนึ่งชิ้นออกมา
สิ่งนี้หลังจากใช้พลังวิญญาณห่อหุ้มก็วางทิ้งไว้ริมบ่อโดยไม่ต้องใช้สิ่งอื่นบรรจุ คิดว่าสิ่งนี้ก็คือแก่นพิษ โยนทิ้งไว้ข้างบ่อตรงๆ โดยไม่มีแม้แต่สิ่งบรรจุมัน เรื่องนี้ต้องระวังหน่อย ถ้าไปเหยียบเข้าจะเกิดปัญหาใหญ่ได้
จินเฟยเหยาสังเกตเห็นหูจับข้างจอกมีผู้บำเพ็ญเซียนขั้นว่างเปล่านั่งหลับตาพักผ่อนนิ่งๆ อยู่บนนั้น ผู้บำเพ็ญเซียนขั้นหลอมรวมที่หยิบป้ายหยกออกมาเมื่อครู่ก็นั่งลงริมบ่อไม่ห่างจากเขา ท่าทางคนผู้นี้คือคนเฝ้าที่นี่
เห็นไม่มีคนจัดงานให้ตนเองทำ คาดว่าคงทำตามใจชอบได้ จะทำเมื่อใดจะเลิกเมื่อไรไม่มีใครยุ่งเกี่ยว มีอิสระอย่างยิ่ง แต่นางเห็น
