ผู้บำเพ็ญเซียนขั้นแปลงจิตเจ็ดแปดคนนั้น เพลิงแท้ของพวกเขาไม่มีสีดำสักคน ถ้าตนเองนั่งลงหลอมสกัดแก่นพิษตรงนั้นด้วยเกรงว่าคงดึงดูดสายตาอย่างยิ่ง
จ้องมองน้ำสีดำอีกรอบ ท่าทางได้แต่ลงไปเดินเล่นแล้ว
“สหายเซียน ถึงการหลอมสกัดแก่นพิษทำความสะอาดจะเชื่องช้า ทว่าสามารถทำได้ค่อนข้างยาวนาน เจ้าลงไปครึ่งชั่วยามกลับมาพักผ่อนเพียงสองชั่วยาม จะรีบร้อนเกินไปหรือไม่ ถ้าสูญเสียปราณวิญญาณและการรับรู้ในบ่อแล้วต้านทานการกลืนกินของน้ำพิษไม่ไหวจะเสียชีวิตทันทีนะ” ผู้บำเพ็ญเซียนที่หลอมสกัดแก่นพิษคนหนึ่งฉวยโอกาสขณะนั่งขัดสมาธิพักผ่อนพูดโน้มน้าวจินเฟยเหยาทางด้านข้าง
จินเฟยเหยานั่งแทะผลไม้เหี่ยวแห้งซึ่งหามาจากที่ใดไม่รู้อยู่ริมบ่อ นางแทะไปสองคำก็เอ่ยว่า “ข้ารีบใช้ศิลาวิญญาณ หลอมสกัดแก่นพิษช้าเกินไป ครึ่งชั่วยามพวกเจ้าหลอมได้ไม่กี่เฉียน ต้องทำถึงเมื่อใดจึงหลอมสกัดได้หนึ่งตำลึง มิสู้ออกไปล่าสัตว์ปิศาจดีกว่า”
นางทำมาสิบกว่าวันแล้ว ลงบ่อไปงมหญ้าคนเน่าและหอยทากจานเหล็ก ในน้ำสีดำนอกจากสัตว์กลืนฟ้าที่อัปลักษณ์สุดขีดแล้วก็ไม่มีสัตว์ปิศาจอื่นใด ทว่าหญ้าคนเน่าและหอยทากจานเหล็กที่ติดผนังจอกก็ไม่ได้ดึงออกมาง่ายๆ
หอยทากจาน
