บถูกจินเฟยเหยาโยนออกมา หลังจากเขย่าบังคับให้ตื่นก็โยนถุงมาให้ตนเองถ่ายใส่ถุงก่อนจึงอนุญาตให้กลับไปได้ นี่มันเรื่องอะไรกัน บังคับให้คนอื่นทำเรื่องนี้!
เห็นพั่งจื่อเดือดดาล จินเฟยเหยาก็ยักไหล่อย่างจนปัญญา “ข้าไม่มีทางเลือก ข้ารับปากอินเยวี่ยแล้วว่าจะทำการค้ากับเขา อีกทั้งข้าเคยบอกแล้วว่าตอนนี้เจ้ามีค่ามาก ยิ่งถ่ายออกมามากก็ยิ่งทำเงินได้มาก ผู้อื่นมีอ่างเรียกทรัพย์ ข้ามีกบเรียกทรัพย์ ฮ่าๆๆๆ!”
พั่งจื่อถลึงตาใส่จินเฟยเหยาหลายครั้ง ลุกขึ้นแล้วขว้างถุงผ้าลงพื้น ไม่ทำแล้ว
“หยุดนะ เจ้าต้องถ่ายวันละครั้ง ไม่เช่นนั้นห้ามไปฝึกบำเพ็ญ!” เห็นพั่งจื่อประท้วง ไม่ถ่ายก้อนหินออกมาสักก้อน จินเฟยเหยาจึงรีบตะโกนเรียกมันไว้
“เฮ้อ…” พั่งจื่อถอนหายใจยาว ได้แต่เอ่ยว่า “ไม่ใช่ข้าไม่อยากถ่าย ข้าอยากรีบถ่ายออกมาหลายๆ ก้อนเพื่อไล่เจ้าไปใจแทบขาด จะได้ไม่ต้องนั่งถูกเจ้าจ้องมองจนรู้สึกอึดอัดอยู่ที่นี่”
“เจ้าเป็นอะไร อาหารไม่ย่อยหรือ?” จินเฟยเหยาถามอย่างไม่เข้าใจ ดูเหมือนหลายปีนี้มันผลิตก้อนหินลดลง แต่ไม่เห็นกินน้อยลงเลย
พั่งจื่อลูบท้องบอกว่า “หลังจากกินเนื้อมังกรปิศาจแห้ง ข้ารู้สึกไม่ค่อยสบายท้อง ไม่เจ็บปวดแต่บวมนิดหน่อย เหม
