ือนมีอะไรอุดอยู่ในท้อง รู้สึกไม่สบายเลย”
จินเฟยเหยาจ้องมองท้องของมัน ยังใหญ่เหมือนเดิม ดูไม่ออกเลยว่ามีอะไรผิดปกติ นางลูบคางครุ่นคิด จากนั้นเอ่ยอย่างตื่นเต้นยินดี “เจ้ารอเดี๋ยวข้าจะไปเอายาถ่ายมาให้ กินสิ่งนั้นแล้วรับรองว่าเจ้าต้องถ่ายออกมาแน่”
“ยาถ่ายบ้าบออะไร! ข้าถูกเนื้อมังกรปิศาจอุดไว้ กินมากเกินไปจึงดูดซับสิ่งนั้นไม่ได้!” พั่งจื่อคำรามอย่างสุดจะทน
“แล้วเจ้าจะเอาอย่างไร? ตอนนี้ข้ายากจนมาก เจ้าลงแรงหน่อยสิ ทำไมข้ากินแล้วไม่มีปัญหาเลยสักนิด เจ้าโม้หรือเปล่า” จินเฟยเหยาเอ่ยอย่างอารมณ์ไม่ดี
พั่งจื่อโบกมือกบ ลากสังขารอวบอ้วนเดินไปที่อื่น คิดจะอยู่ห่างจากจินเฟยเหยาหน่อย ไม่เช่นนั้นยายนี่อาจจะทำเรื่องอะไรออกมา ปากยังบ่นพึมพำ “กระเพาะใครจะเหมือนเจ้า อย่าว่าแต่เนื้อแห้งเลย ก้อนหิน เหล็ก หนังสัตว์ก็ย่อยเหมือนกันหมด”
“พั่งจื่อ เจ้าถูกเนื้อแห้งอุดจริงๆ หรือ?” ทันใดนั้น น้ำเสียงอ่อนโยนของจินเฟยเหยาก็ดังมาจากด้านหลัง
เรื่องนี้ทำให้พั่งจื่อตกใจ มีเพียงตอนหลอกลวงยายนี่จึงพูดจาอ่อนโยนขนาดนี้ มันชักขาคิดจะวิ่งหนีออกจากเกาะลอยได้อย่างสุดชีวิตโดยไม่เหลียวหลัง ทว่าช้าไปก้าวหนึ่ง จึงถูกจินเฟยเหยาใช้มือกดติดพื้นจาก
