ด้านหลังจากนั้นนั่งทับร่างแล้วใช้สองมือกดหนังท้องของมัน
จินเฟยเหยาถ่ายเทปราณวิญญาณขุมหนึ่งเข้าสู่หนังท้องของมันและเริ่มตรวจสอบ จริงเสียด้วย ในท้องของพั่งจื่อมีปราณสีเขียวคล้ำก้อนหนึ่งใหญ่เท่าศีรษะคน ปราณนี้รวมอยู่ในท้องของพั่งจื่อทำให้มันย่อยอาหารและผลิตก้อนหินไม่ได้
จินเฟยเหยาอดขมวดคิ้วไม่ได้ ปราณสีเขียว เมื่อตนเองกินเนื้อแห้งมังกรปิศาจก็ดูซับปราณสีเขียวเช่นเดียวกัน ท่าทางพั่งจื่อจะย่อยเนื้อแห้งมังกรปิศาจไม่ได้จริงๆ กินลงไปก็ดูดซับได้เพียงเล็กน้อย ส่วนใหญ่จึงกองอยู่รวมกัน มิน่าเล่ากินอาหารระดับสูงขนาดนี้ พลังบำเพ็ญเพียรจึงไม่เพิ่มขึ้นพรวดพราด เนื่องจากดูดซับไม่ได้ทั้งหมด
ถ้าดูดซับเองไม่ได้ ก็ต้องพึ่งพาพลังจากภายนอก ดังนั้นนางจึงหัวเราะหึๆๆ ให้พั่งจื่อ “เจ้ารอก่อน ข้าจะช่วยย่อยก้อนสีเขียวให้!”
พั่งจื่อมองนางแล้วสีหน้าแปรเปลี่ยน มันกระจ่างใจดีว่าปริมาณพลังของกลุ่มปราณสีเขียวยิ่งใหญ่เพียงใด อยู่ในท้องของตนเองมานานหลายปีแล้ว ถ้าไม่รู้คงเป็นตัวโง่งมจริงๆ ถ้าดูดซับในคราวเดียว นั่นคือจะเอาชีวิตของมัน มันจึงตะโกนลั่น “หยุดนะ!”
น่าเสียดายที่จินเฟยเหยาอยากได้ก้อนหินอย่างยิ่ง ปราณวิญญาณสีดำทั่วร่างท
