ง สุขสบายกว่าขังไว้ในห้องศิลาเล็กๆ มากนัก” จินเฟยเหยาเห็นเขารังเกียจก้อนอุจจาระที่พั่งจื่อถ่ายในช่วงแรกๆ ในสมองพลันเกิดความคิดจึงเอ่ยออกมา
“พูดได้ถูกต้อง บรรจุคนได้” อินเยวี่ยเริ่มเม้มปากหัวเราะ ถ้าสิ่งนี้มีขายมากแล้ว เกรงว่าเพื่อความปลอดภัยของสำนัก จะเข้าสำนักยังต้องตรวจสอบพื้นที่มิติอีก
จินเฟยเหยายิ่งพูดก็ยิ่งกระตือรือร้น โยนวิกฤติของพั่งจื่อทิ้งไว้นอกสวรรค์เก้าชั้นฟ้า “ตอนขายไม่ต้องบอกว่านี่เป็นพื้นที่มิติ บอกว่าเป็นอย่างอื่นแทน อีกทั้งวัตถุดิบของเจ้าก็ไม่ได้เอามาจากโลกระดับเทพ แบบนี้วันหน้าโลกระดับเทพมาหา เจ้าก็ยืนกระต่ายขาเดียว ถ้าไม่ไหวจริงๆ ก็เอาศพศัตรูมาหลอมเป็นผู้บำเพ็ญศพแล้วใช้เป็นแพะรับบาป”
“ว้าว ทำแบบนี้ เจ้าก็กลายเป็นคนที่ร่ำรวยที่สุดของโลกระดับเทพและวิญญาณแล้ว!” จินเฟยเหยาจุปากเอ่ยอย่างอิจฉา
อินเยวี่ยมองนางด้วยรอยยิ้มบางๆ เห็นท่าทางอิจฉาจึงเอ่ยเรียบๆ ว่า “เจ้าคิดว่าขายมากมายขนาดนี้ เจ้าต้องมีวัตถุดิบให้มากเพียงใด?”
“หืม!” จินเฟยเหยาตะลึงงัน จากนั้นลูบใบหน้าเอ่ยว่า “ข้าจะไปค้นหาดูก่อน อาจจะหาพื้นที่มิติแห่งนั้นพบอีกครั้ง บางทีก้อนหินเหล่านั้นอาจจะเกิดออกมาเอง”
“…” อินเย
