ถ้าเจ้าไม่มีข้าจะไปซื้อที่อื่น”
“ได้ ไม่รีบ” อินเยวี่ยยิ้ม
เมื่ออินเยวี่ยส่งจินเฟยเหยาออกจากคฤหาสน์เยวี่ยด้วยรอยยิ้มเต็มหน้า สมบัติของหอเหอฮวนที่ได้มาก็ลดลงไปกว่าครึ่ง นางคิดไม่ถึงว่าแค่ร้านเล็กๆ ไม่สะดุดตาแบบนี้อินเยวี่ยก็สามารถนำสิ่งของออกมาได้มากมาย ที่นี่มีวัตถุดิบที่หวาหวั่นซีต้องการมากกว่าครึ่ง ตนเองจะได้ไม่ต้องไปหาเอง คิดๆ ดูแล้ว มีอำนาจและสำนักก็เป็นเรื่องดี มีคนทำงานให้เยอะแยะ มิน่าเล่าคนจำนวนมากจึงชอบเข้าสำนัก
ถ้ามีศิษย์หัวไวแบบนี้และสามารถลดเรื่องยุ่งยากเหมือนพวกเสี่ยวหงได้ ตนเองคงสบายขึ้นเยอะ จินเฟยเหยาทอดถอนใจ ปลากับอุ้งตีนหมีไม่อาจได้ทั้งสองอย่าง[1]จริงๆ
ถึงสมบัติของหอเหอฮวนจะลดลงไปครึ่งหนึ่ง โดยเฉพาะหญ้าวิญญาณแทบจะถูกอินเยวี่ยแลกเปลี่ยนไปทั้งหมด ทว่ายังมีสิ่งของอีกมากที่สามารถขายได้ เพียงแต่สิ่งของอื่นๆ ขายไม่ง่ายเท่าหญ้าวิญญาณ จะจัดการต้องใช้เวลาไม่น้อย แต่เรื่องนี้ไม่มีผลอะไร ไม่แน่ว่ามีคนจำเป็นต้องใช้พอดี
ดังนั้นจินเฟยเหยาจึงไม่ได้กลับไปทันที ทว่าเดินไปในเมืองเถียวเจียต่อ
นางเพิ่งมาก็ถูกอินเยวี่ยดักแล้ว ขนาดเกาะลอยได้ยังไม่ได้ไปคงจะกลับไปทั้งอย่างนี้ไม่ได้ อีกทั้งเป้าหม
