กผล กินซ้ายคำขวาคำ พยายามจะอุดปากเอาไว้ อีกสักครู่พอเขาถามบอกไม่รู้ก็พอ เยือกเย็นเข้าไว้
อินเยวี่ยยกถ้วยชาขึ้น เขี่ยใบชาด้านในอย่างช้าๆ พลางเอ่ยวาจา “พวกเจ้าก่อเรื่องใหญ่โตเกินไป ทำให้ลูกน้องของข้าไม่มีที่อาศัย ป่าที่ปลูกไว้ก็ถูกทำลายไปไม่น้อย แต่ได้ยินว่าเจ้าทนดูต่อไปไม่ได้ ดังนั้นจึงฝากลูกน้องมาบอกข้าว่าให้คิดบัญชีค่าเสียหายที่เจ้า”
“เรื่องนี้ไม่เกี่ยวกับข้า มังกรปิศาจกับเผ่ามารที่ชื่อหลงเป็นคนทำ จริงสิ เขายังบอกว่าเคยเจอเจ้าด้วย เจ้าก็รู้จักเขาสินะ?” จินเฟยเหยาห้ามปากตนเองไม่ได้ ยังยัดอาหารอยู่ก็รีบอธิบายเสียงอู้อี้
“อ้อ กระจกสภาพโลกวิญญาณอยู่ในมือของเจ้าสินะ?”
“ถือว่าใช่…”
“คนที่เปิดวงเวทสะกดวิญญาณเก้าชั้นก็เป็นเจ้าด้วย?”
“น่าจะ…เป็นข้า”
“สุดท้ายคนที่พากระจกสภาพโลกวิญญาณไปหลังภูเขาของข้าก็ดูเหมือนจะเป็นเจ้า”
“…อืม พวกเขาไม่รู้จักทาง ข้าเป็นคนพาไป”
“เจ้ายังมีอะไรจะแก้ตัวอีก?”
จินเฟยเหยากระพริบตา พูดแบบนี้ ข้าก็เป็นคนทำน่ะสิ ดังนั้นนางจึงรีบทำท่าทำทาง “ถึงหลายเรื่องนี้ข้าจะเป็นคนทำ แต่ที่มังกรปิศาจก่อความวุ่นวายไม่เกี่ยวกับข้า ข้ายังนึกว่ามันมีความสัมพันธ์อันดีกับเจ้า คิดไม่ถึงว่าพอ
