ปล่อยออกมาก็ลงมือรื้ออาณาเขตของเจ้า มันเป็นคนทำลายป่าศพทั้งหมด ไม่เกี่ยวกับข้า”
“หากเจ้าไม่กินเนื้อของมัน มันคงไม่ก่อเรื่องแบบนี้หรอก” อินเยวี่ยยิ้มแย้มดังเดิม ทว่าตาหยีหนักกว่าเก่า
“ก็ได้ ที่จริงเผ่ามารชื่อหลงที่ตามข้าไปก็ได้ผลประโยชน์ก้อนใหญ่จากพี่กระจกหรือก็คือเจ้านายของกระจกสภาพโลกวิญญาณ และเขายังเป็นท่านพ่อของข้าด้วย ค่าเสียหายนี้เจ้าไปให้เขาชดใช้เถอะ” จินเฟยเหยาหน้าม่อยคอตก ตอบด้วยสีหน้าอับจนปัญญา
ครั้งนี้ในที่สุดอินเยวี่ยก็ไม่ได้ยิ้มแล้ว เขามองจินเฟยเหยาอย่างสงสัยอยู่เนิ่นนานโดยไม่เอ่ยวาจา จินเฟยเหยาถูกเขาจ้องมองจนรู้สึกขนลุกอยู่บ้างจึงเอ่ยอย่างวัวสันหลังหวะ “ทำไม ถ้าเจ้าไม่เชื่อก็ไปถามเขาดูสิ พวกเจ้าเคยพบกันนี่นา ไปสอบถามดูก็พอ”
อินเยวี่ยพลันยิ้มอย่างกะทันหัน “บุตรเป็นหนี้ไหนเลยมีให้บิดาชดใช้แทนให้ ทุกคนต่างก็็เป็นผู้บำเพ็ญเซียนแล้ว เป็นผู้ใหญ่หน่อยสิ เจ้าอายุตั้งหลายร้อยปีแล้วยังก่อความเดือดร้อนให้ท่านพ่ออีก อีกทั้งข้ายังสงสัยว่าเจ้าเป็นพวกพฤติกรรมไม่ดี ทำตัวเรียบร้อยหน่อย รับผิดชอบเองเถอะ อย่าก่อเรื่องให้ผู้อาวุโส”
จินเฟยเหยามองเขาด้วยสีหน้าหวาดผวา รู้สึกว่าตนเองถูกอินเยวี่
