โต๊ะอย่างประหลาดใจ ยามนี้จึงมองเห็นชัดว่าเป็นสัตว์เล็กๆ สีดำขนาดสองฝ่ามือ ขนฟูฟ่อง มีเขาโง้งหนึ่งคู่
“ตกใจหมด ที่แท้เป็นสัตว์ปิศาจขั้นสี่ การรับรู้เมื่อครู่น่ากลัวเกินไป ข้ายังนึกว่าเป็นสัตว์ร้ายเหนือธรรมดาเสียอีก” ผู้บำเพ็ญเซียนคนหนึ่งในนั้นค่อยๆ คลายใจ ยังเอ่ยอย่างหวาดผวาไม่หาย
“ศิษย์พี่! สัตว์ปิศาจจะใช้การรับรู้ได้อย่างไร” คนอื่นๆ เอ่ยอย่างแตกตื่นลนลาน
คิดถึงการรับรู้อันแข็งแกร่งเมื่อครู่ พวกเขาก็ตึงเครียดขึ้นมาอีก หรือมีคนบุกรุกเข้าสำนัก!
มีศิษย์ที่ค่อนข้างเยือกเย็นมองสัตว์สีดำตัวน้อยที่เหลียวซ้ายแลขวาบนโต๊ะแล้วเอ่ยปรึกษาหารือ “อาจารย์อาสามไปเชิญอาจารย์อาหกแล้ว พวกเราจับลูกสัตว์ตัวนี้ไว้ก่อนดีหรือไม่?”
“พูดได้ถูกต้อง มันเพิ่งฟักออกมา อีกทั้งเพิ่งขั้นสี่ เจ้าดูสิ มันไม่กลัวคนเลยสักนิด แค่เหลียวซ้ายแลขวาอย่างประหลาดใจ ได้ยินว่าสัตว์ปิศาจบางชนิดที่เพิ่งฟักออกจากไข่จะนึกว่าคนที่เห็นคนแรกเป็นพ่อแม่แท้ๆ?” ในเวลานี้มีคนกล่าวคำพูดอันน่าแปลกใจพวกนี้ออกมา
“…” ศิษย์พี่ศิษย์น้องคนอื่นๆ มองเขาแบบใบ้กิน ไม่อยากให้เรื่องแบบนี้เกิดขึ้นกับตนเองจริงๆ ถึงปกติจะเลี้ยงสัตว์ภูติ แต่ก็ไม่ได้เลี้ยงเป็นลูก ถ
