้าแพร่ออกไปมิกลายเป็นพ่อแม่เดรัจฉานหรือ
จินเฟยเหยามองพินิจรอบด้าน นี่เป็นบ้านไม้เรียบง่าย มีเครื่องเรือนตั้งอยู่ไม่มากนัก เป็นสถานที่ฝึกบำเพ็ญธรรมดา คนที่ยืนอยู่รอบนางมีเพียงผู้บำเพ็ญเซียนขั้นหลอมรวมเจ็ดคน ท่าทางอาจารย์อาที่พวกเขาเรียกเป็นแค่คนขั้นกำเนิดใหม่
คิดถึงตรงนี้ จินเฟยเหยาก็ยกขากระโจนขึ้นลอยผ่านเหนือศีรษะของคนผู้หนึ่งแล่นไปทางประตู
“อา! มันจะหนีแล้ว” คิดไม่ถึงว่าสัตว์ตัวเล็กที่นั่งอย่างสงบนิ่งบนโต๊ะจะหนีออกไปกะทันหัน จึงมีคนตะโกนลั่น ทุกคนจึงพุ่งไป บางคนคว้าจับในความว่างเปล่า บางคนคิดจะพุ่งไปดักด้านหน้า และมีคนนำสิ่งของจำพวกเชือกมัดเซียนออกมา คิดจะขัดขวางการหลบหนีของสัตว์สีดำตัวเล็กๆ
จินเฟยเหยาหันหน้าไปคำรามใส่พวกเขา อานุภาพกดดันของขั้นแปลงจิตปะทุออกมาทำให้คนทั้งเจ็ดคว่ำลงพื้น คนทั้งเจ็ดรู้สึกร่างกายอ่อนยวบ หลั่งเหงื่อเย็นเยียบทั้งตัว ขยับเขยื้อนไม่ได้เลยสักนิด แปลกประหลาดเกินไป หรือว่านี่คือสัตว์เทพ! ในใจคนทั้งเจ็ดมีความคิดนี้วาบขึ้น ถ้าไม่ใช่สัตว์เทพหายาก จะมีพลังแข็งแกร่งขนาดนี้ได้อย่างไร เห็นพวกเขาทั้งหมดถูกจัดการ จินเฟยเหยาก็ส่ายหางแล้วออกไป
วิ่งมาถึงข้างนอก พอมองดูจินเฟยเ
