สีดำเล็กๆ ตัวนั้นก็หายไปโดยไร้ร่องรอยแล้ว
จินเฟยเหยาเงยหน้าขึ้นมองพวกเขาด้วยสีหน้าชมดูเรื่องสนุกอยู่ไกลๆ คนด้านบนที่กำลังค้นหาสัตว์เล็กๆ ซึ่งหนีออกมาจากไข่ไปทั่วย่อมมองเห็นนางทว่าไม่ได้คิดมากแค่กวาดตาดูแวบเดียวก็มองไปทางอื่น เห็นพวกเขาไม่ใส่ใจตนเองมากนัก นางก็ยักไหล่ตามสบายแล้วจากไปราวกับไม่มีเรื่องใด
ที่จริงถึงนางเปลี่ยนกลับเป็นร่างมนุษย์ไม่ทัน อาศัยภูมิประเทศอันสับสนวุ่นวายของที่นี่ คิดจะหาสัตว์ปิศาจขนาดสองฝ่ามือตัวหนึ่ง นั่นคือการงมเข็มในมหาสมุทร ไม่ต้องพูดถึงเลยว่ายากเย็นเพียงใด
จินเฟยเหยาเดินพลางนำกระจกสภาพโลกวิญญาณออกมาตรวจสอบว่าตนเองมาถึงสถานที่ใด เห็นบนนั้นเขียนชื่อสถานที่ไว้ นางอดเอ่ยไม่ได้ “โลกเทพหวนหวง[2]? มิน่าเล่าทุกแห่งหนถึงเป็นวงๆ เป็นโลกเทพที่พิลึกพิลั่นจริงๆ”
ตอนนี้สิ่งที่จินเฟยเหยาต้องการที่สุดคือหาสถานที่ปลอดภัยสักแห่งทำให้อาการของสยงเทียนคุนเสถียรก่อนชั่วคราวแล้วรักษาให้หายดี นางยังต้องซ่อมแซมหวาหวั่นซีที่ไม่มีแขนขาด้วย แต่นางไม่คุ้นเคยกับที่นี่ อย่างน้อยต้องทำความเข้าใจสภาพการณ์ให้กระจ่างแล้วค่อยว่ากัน
หาทิศทางที่มีผู้บำเพ็ญเซียนสัญจรไปมา นางนำพรมบินออกมากระโดดขึ
