สวรรค์ ประโยคหนึ่งต้องสิ้นเปลืองพลังบำเพ็ญเพียรสิบปี ให้ข้าคำนวณดูก่อนนะ ตอนนี้เจ้าพูดมาหลายประโยคแล้ว จริงสิ เจ้าแต่งกลอนเก่งนี่นา ร่ายกลอนสักหลายบทให้ข้าฟังหน่อย บางทีข้าอาจจะอารมณ์ดีไม่ฆ่ายายนี่” เซียวเป่าหัวเราะหึๆๆ
“ไปตายเสียเถอะ ก็แค่ต้นไม้ อย่างมากข้าก็ไปเอามาใหม่อีกต้น!” คนที่ถ่ายทอดเสียงกลางอากาศมีโทสะแล้ว ด่าทอประโยคหนึ่งอย่างเดือดดาล
เซียวเป่ากลับต่อคำว่า “พลังบำเพ็ญเพียรหายไปอีกสิบปีแล้ว”
“เซียวเป่า!”
“อีกสิบปี”
“…”
หลังประโยค ‘อีกสิบปี’ บนท้องนภาก็เงียบกริบ รออยู่นานก็ไม่มีคำพูดใดๆ ถ่ายทอดมา ทุกคนซึ่งเดิมทีถูกคำสนทนาระหว่างพวกเขาทำเอาสะท้านสะเทือนจนใบ้กิน เห็นไม่มีใครพูดจา ทุกคนก็วาดหวังว่าจะมีผู้ยิ่งใหญ่เผ่าปิศาจลงมาจากโลกระดับสวรรค์ จากนั้นก็ต่อสู้กับผู้ยิ่งใหญ่เผ่ามนุษย์คนนี้อย่างดุเดือดหรือไม่
รออยู่นานก็ไม่มีความเคลื่อนไหวเลยสักนิด ทุกคนจึงเข้าใจว่า ผู้ยิ่งใหญ่เผ่าปิศาจคนนั้นเสียดายพลังบำเพ็ญเพียร แม้แต่คำพูดก็ไม่ถ่ายทอดมาแล้ว ทำให้คนผิดหวังสุดขีดจริงๆ สายตาของคนที่ไม่มีละครดีให้ชมมองไปยังแสงสีฟ้าที่อยู่ไกลลิบ
หลังเสียงหายไป แสงสีฟ้าก็ยืนนิ่งอยู่ตรงนั้น ทำให้คนไม่เข้าใจว่าเขากำล
