นนี้ยังมาโทษนาง เป็นถึงคนที่เหาะขึ้นสวรรค์แล้ว ใจกว้างหน่อยก็ไม่ได้” เห็นเซียวเป่าไม่ยอมไว้หน้าตนเอง คนที่พูดจาจึงไม่เกรงใจ ขุดคุ้ยเรื่องในปีนั้นของเซียวเป่าออกมา
เซียวเป่าไม่ยินยอม ปีนั้นทรมานกายเนื้อหน่อยก็ช่างเถอะ วันๆ เจ้าแม่ต้นไม้เพ้อฝันไปเองทุกอย่างราวกับคนบ้า อีกทั้งข้อสำคัญคือทำให้ตนเองพลาดนัดหมายสิบปีกับเซียงเซียนจือ ต่อมาตอนไปหานางอีกครั้ง นางก็ไปได้กับคนอื่นแล้ว สินเจ้าสาวที่หมายตาไว้ยังตกเป็นของคนอื่น ความผิดนี้จะไม่ทำให้มีโทสะได้อย่างไร!
“ไปเล่นที่อื่น มีความสามารถเจ้าก็เอาร่างจริงลงมาขัดขวางแล้วข้าจะไว้หน้าเจ้า แค่ถ่ายทอดเสียงมาก็จะให้ข้าไว้หน้าเจ้า เจ้าจะไม่ไว้หน้าข้าไปหน่อยแล้ว” เซียวเป่าเอ่ยอย่างอารมณ์เสีย
คนที่พูดจาชะงักงันจึงเอ่ยอย่างเดือดดาล “เจ้านึกว่าทุกคนจะเหลวไหลเหมือนเจ้า ลงมาจากโลกระดับสวรรค์ด้วยเรื่องเล็กน้อยแค่นี้หรือ เมื่อเจ้ากลับมาต้องเสียพลังบำเพ็ญเพียรไปพันปี อย่าได้คิดจะหลอกให้ผู้อื่นกระทำเรื่องโง่เขลาเช่นเดียวกับเจ้า ทุกคนยังไม่ว่างถึงขั้นนั้น”
“แล้วอย่างไรเล่า ถ้าเจ้าไม่ว่าง จำเป็นต้องสิ้นเปลืองพลังวิญญาณมาพูดคุยกับข้าด้วยหรือ ถ้าข้าจำไม่ผิด ถ่ายทอดเสียงข้ามโลกมาจากโลกระดับ
