คนที่ทำลายเรือเหาะของเจ้าคือผู้ยิ่งใหญ่คนเมื่อครู่ เจ้ามาหาผิดคนแล้ว อีกทั้งสองคนนี้ คนนี้ยังไม่ตาย ในมือข้า…ก็เป็นคนของข้าชัดๆ แค่ทำงานในเรือของเจ้าหลายวันเท่านั้น กลายเป็นคนของเจ้าไปตั้งแต่เมื่อใด”
“อย่ามาเล่นลิ้น จะไม่พูดความจริงก็ได้ ให้ข้าใช้เวทค้นจิตตรวจสอบดูก็พอ เผ่าปิศาจปะปนอยู่ในเผ่ามนุษย์สังหารผู้บำเพ็ญเซียนเผ่ามนุษย์ของข้า ช่างบ้าระห่ำจริงๆ” เซี่ยลี่ตวาดด้วยสีหน้าคร่งขรึม
จินเฟยเหยาเหลียวซ้ายแลขวาพบว่าผู้บำเพ็ญเซียนเผ่ามนุษย์ล้อมเข้ามา พวกเขายังด่าทออย่างดุร้าย “ฆ่าเผ่าปิศาจ ฆ่านาง ถึงกับสังหารเผ่ามนุษย์ของเรามากมาย บนเรือเหาะมีตั้งหลายพันคน ตอนนี้อย่างมากเหลือเพียงหลายร้อยคนที่ยังมีชีวิตอยู่”
“ข้าไม่ได้เป็นคนเตะเรือเหาะมาที่นี่เสียหน่อยจะมาคิดบัญชีที่ข้าได้อย่างไร เจ้าพวกสารเลว ไม่กล้าไปหาเรื่องผู้ยิ่งใหญ่ ถึงกับป้ายความผิดใส่ข้า” จินเฟยเหยารู้สึกว่าตนเองซวยสุดขีด ไม่ได้ทำอะไรสักอย่าง ทำไมเรื่องชั่วร้ายที่คนอื่นทำจึงถูกเทลงบนศีรษะนางเสมอเลยนะ หรือนางมีหน้าตาที่ชวนให้คนป้ายความผิดโดยกำเนิด?
นางนึกถึงประโยคที่ไม่รู้ว่าได้ยินมาตั้งแต่เมื่อไรขึ้นได้ อย่าไปสถานที่ที่มีคนเยอะ
