วัลย์ต้นที่อยู่ใกล้เขาที่สุด แสงสีฟ้าเข้มวาบผ่าน ปราณดาบกว้างเจ็ดแปดจั้งสายหนึ่งออกมาจากกริชเล็กๆ ฟันเถาวัลย์ในพริบตา บนต้นนี้มีเถาวัลย์ที่เหมือนหัวอสรพิษอยู่หลายสิบเส้นกำลังบิดไปมาหาโอกาสโจมตีเซียวเป่า ทว่าพอปราณดาบสายนี้วาบผ่านเถาวัลย์ก็ถูกฟันทิ้งหมดในชั่วพริบตา
เถาวัลย์ที่เริ่มสั่นเทายังคงพุ่งเข้าหาเซียวเป่าอย่างอาจหาญดังเดิม กริชในมือเซียวเป่าร่ายรำไม่หยุด ปราณดาบลอยออกมาอย่างต่อเนื่อง โจมตีปิศาจเถาวัลย์ยักษ์นับร้อยรอบด้านตรงๆ หัวเถาวัลย์ถูกตัดขาดทีละเส้นและร่วงหล่นจากท้องนภาไม่ขาดสาย นอกจากเถาวัลย์ที่ขาดร่วงยังมีหมอกพิษสีเขียวอ่อนแผ่กระจายไปรอบทิศ
“ฮึ รู้จักแต่ใช้วิธีชั่วร้ายมาตลอดชีวิต” เซียวเป่าส่งเสียงขึ้นจมูก พลิกมือซ้าย โบกพัดจีบหนึ่งที สายลมคลั่งก่อเกิดทั้งสี่ทิศ หมอกพิษถูกเขาพัดออกไปหมด
ฟันไปพัดไป การโจมตีของต้นไม้วิญญาณจริงก็ไร้ผลโดยสิ้นเชิง แค่ทำให้เซียวเป่าฟันอย่างเบิกบานใจเท่านั้น หมอกพิษถูกเขาพัดไปทั่วทุกที่ จินเฟยเหยาเห็นเขาต่อสู้อย่างสนุกสนานพลันได้สติ หมอกพิษกำลังลอยไปรอบด้าน ถ้าโดนพิษเข้า ก็ไม่มีน้ำค้างทองร้อยขจัดให้ใช้อย่างเหลือเฟือขนาดนั้น
ดังนั้นนางสีหน้าแปรเปลี่ย
