ะเศษชิ้นส่วนที่ติดบนขนออก นางลองยืนดู ขาไม่ค่อยเจ็บแล้ว จากนั้นนางก็เหลียวซ้ายแลขวาแล้วเอ่ยด้วยสีหน้าว่างเปล่า “ขอถามหน่อยที่นี่คือที่ใด?”
เผ่าปิศาจที่ยืนอยู่กับหลีมีทั้งหมดห้าคน พวกเขามองมนุษย์ขนตัวนี้แล้วชะงักอย่างหมดวาจา จากนั้นจึงเอ่ยว่า “ที่นี่คือโลกเทพกูซู่”
“หา โลกเทพกูซู่!” จินเฟยเหยามองไปรอบด้านอย่างตกตะลึงและดีใจจนออกนอกหน้า “ดียิ่งนัก ข้าก็พบเจ้าแม่ต้นไม้วิญญาณจริงได้สิ น่าซาบซึ้งใจมาก พวกเจ้าเห็นว่ารูปลักษณ์อย่างข้าพบเจ้าแม่ต้นไม้ได้หรือไม่? เป็นอย่างไร จะเสียมารยาทหรือไม่ ต้องไปอาบน้ำก่อนหรือไม่?”
“เจ้าเป็นใครกันแน่!” เผ่าปิศาจเหล่านั้นถูกนางทำให้สับสนจึงตวาดด่าอย่างอารมณ์เสีย
จินเฟยเหยาลูบขนสีดำทั่วร่างของตนเองด้วยสีหน้าเศร้าเสียใจ แต่เนื่องจากใบหน้ามีขนมากเกินไปบวกกับเป็นใบหน้าของสัตว์จึงดูสีหน้าของนางไม่ออก
“ข้าคือคนของเผ่าเจี่ยวสยง[1] ชื่อต้าจ้วง ครั้งนี้ออกมาจับบุรุษรูปงามให้ผู้อาวุโสสตรีของพวกเรา เผ่ามนุษย์ทางนั้นคือคนที่ข้าจับมา กำลังคิดจะพากลับไปให้ผู้อาวุโสเผ่าหาความสำราญก่อนแล้วค่อยสังหารกิน” นางชี้ไปที่สยงเทียนคุนบนเศษซากแล้วเอ่ยสบถสาบานอย่างจริงจัง
จากนั้น
