นางก็ลูบใบหน้าแล้วเอ่ยอย่างหวาดกลัวอีก “ข้าเพิ่งมาถึงกลางทาง ไม่รู้ว่าเรือลำนี้ลอยมาจากที่ใด ข้าหลบไม่ทันจึงถูกชนมาที่นี่ด้วย หากมิใช่ข้าหนังหยาบเนื้อหนา ไม่แน่ว่าวันนี้คงต้องทิ้งชีวิตไว้ที่นี่ ข้าตกใจแทบตาย น่ากลัวมาก”
“เจ้าเป็นบุรุษหรือสตรี?” พวกหลีพลันเอ่ยปากถาม
จินเฟยเหยาเงียบงันไปแล้วมองดูพวกเขา ในใจอยากจะฟาดพวกเขาทุกคนให้ตายจริงๆ พูดอะไรอย่างนั้น ถึงกับถามว่าเป็นบุรุษหรือสตรี นางจึงเอ่ยอย่างไม่พอใจ “ข้าเป็นสตรีแน่นอน ข้าเป็นสาวงามอันดับต้นๆ ในเผ่าเชียวนะ พวกเจ้าพูดแบบนี้เสียมารยาทมาก หรือดูไม่ออกว่าข้างดงาม!”
“อ้อ” ทุกคนแค่ร้องอ้อแล้วไม่ยอมพูดอะไรอีก
เห็นพวกเขาไม่สนใจตนเอง จินเฟยเหยาจึงเอ่ยพลางชี้ไปที่สยงเทียนคุนบนพื้น “ถ้าไม่มีอะไรแล้ว ข้าไปได้หรือยัง ข้าต้องนำคนผู้นี้กลับไปส่งมอบ ข้าจะพาไปด้วย”
“ไม่ได้ ต้องมอบคนผู้นี้ให้เจ้าแม่ต้นไม้ค้นจิต” เผ่าปิศาจปฏิเสธนาง ถึงนางเป็นเผ่าปิศาจ แต่ใครจะรู้ว่ายังมีเผ่ามนุษย์คนอื่นๆ ที่ยังมีชีวิตอยู่หรือไม่ ไม่ว่าเขาจะเป็นคนบนเรือหรือไม่ ถึงอย่างไรจับตัวไปส่งมอบก็พอ
ค้นจิตแล้วยังมีประโยชน์อะไรเล่า จินเฟยเหยาเห็นว่าที่นี่อยู่ห่างจากเจ้าแม่ต้
