เซี่ยลี่ก็ขยับตามทันที ราวกับรอนางอยู่แต่แรก เขาปรากฏตัวขึ้นเบื้องหน้านางและยื่นมือมาโจมตี ปราณวิญญาณสีเหลืองบนฝ่ามือวูบไหว พลังที่ทำให้คนหายใจไม่ออกพุ่งเข้ามาปะทะหน้า
จินเฟยเหยาขมวดคิ้วกำลังจะกลายร่างเป็นเทาเที่ยหยิบยืมพลังหลบหนีคราเคราะห์ครั้งนี้ ทว่านางเพิ่งขยับตัว เรือเหาะพลันถูกบางอย่างชนและส่ายไหวอย่างรุนแรง คนทั้งสองถูกการชนเรือจนสั่นสะเทือนกะทันหันทำให้ร่างไม่มั่นคงเคลื่อนที่ไปหลายก้าว
ในเวลานี้นอกเรือมีคนใช้พลังวิญญาณเอ่ยอย่างไม่จริงจังดังมา “ขอยืมใช้เรือลำนี้หน่อย” จินเฟยเหยารู้สึกว่าเสียงของคนผู้นี้คุ้นหูอย่างยิ่งทว่ากลับแตกต่างนิดๆ
ส่วนเซี่ยลี่กลับนึกว่าผู้บงการหลังฉากปรากฏตัวจึงใช้พลังวิญญาณถ่ายทอดคำพูดเย็นชาเหมือนน้ำแข็งออกไป “เจ้าเป็นใคร!”
ทว่าคนข้างนอกไม่คิดจะสนใจเขา ขณะที่เซี่ยลี่รู้สึกอับอายจนกลายเป็นโทสะ ภายนอกก็มีพลังวิญญาณอันแกร่งกล้าปกคลุมฟ้าดิน สีหน้าเขาอดแปรเปลี่ยนไม่ได้
จินเฟยเหยามองสีหน้าที่เปลี่ยนแปลงกะทันหันของเขา เห็นเขาอ้าปากราวกับคิดจะพูดจา ทว่าไม่รอให้คำพูดของเขาออกจากปาก ตัวเรือพลันถูกคนข้างนอกชนและลอยขวางออกไปอย่างแรง
“อ๊า!” จินเฟยเหยาร้องลั่น ทั้งตัว
