ต้อนรับแขกผู้มีเกียรติท่านหนึ่ง
ทว่าเรื่องเหล่านี้ไม่เกี่ยวข้องกับจินเฟยเหยา นางจึงรั้งอยู่ในห้องของตนเองนอนมองด้านล่างอยู่ตรงหน้าต่าง ไม่รู้ว่าบุคคลสำคัญคนใดมาจึงสามารถทำให้เจ้าหอตั้งแถวรอต้อนรับอย่างยิ่งใหญ่ขนาดนี้
รออยู่ครึ่งชั่วยามกว่า ก็มีเสียงสวรรค์ดังมาจากท้องนภา ทุกคนเงยหน้าขึ้นมองไปยังที่ห่างไกล มีจุดดำเล็กๆ ปรากฏขึ้นลิบๆ จากนั้นจุดดำก็ใหญ่ขึ้น ที่แท้เป็นกลุ่มคนจำนวนสิบกว่าคน
กลางขบวนเป็นน้ำเต้าวิเศษขนาดยักษ์ บนหนังท้องอันใหญ่โตของน้ำเต้ามีแท่นบงกช บนแท่นบงกชมีบุรุษสวมชุดสีม่วงนั่งอยู่ ก้วนสีม่วง ชุดยาวสีม่วง รองเท้าสีม่วง ขนาดน้ำเต้าก็ยังเป็นสีม่วงอ่อน สองฟากของเขามีพัดปาเจียว[1] ซึ่งเป็นของวิเศษบินได้เหาะในแนวนอนมาข้างละเล่ม บนพัดแต่ละเล่มกว้างพอให้คนนั่งได้เจ็ดแปดคน
พัดแต่ละเล่มมีผู้บำเพ็ญเซียนสตรีนั่งอยู่หกคน พวกนางสวมใส่ชุดชาววังหลากสีสันถือเครื่องดนตรีคนละชนิด แต่ละคนล้วนโฉมงามดุจบุปผา บรรเลงเพลงมาตลอดทางที่เหาะเหิน ของวิเศษบินได้พกพาคลื่นแสงสีสดใสทำให้คนมองแวบเดียวก็รู้สึกราวกับเซียนลงสู่โลกหล้า
รอจนขบวนนี้เคลื่อนเข้ามาใกล้ เมื่อจินเฟยเหยาเห็นคนบนน้ำเต้าว
