ิเศษชัดเจน นางก็อ้าปากค้างยืนตะลึงงันอยู่ตรงหน้าต่าง พลังบำเพ็ญเพียรขั้นว่างเปล่าช่วงปลาย หน้าตาคล้ายคลึงเหรินเซวียนจืออย่างยิ่งแต่กลับไม่ใช่เขา คนผู้นี้แก่กว่าเหรินเซวียนจือ อายุประมาณสี่สิบ มีรัศมีของผู้สูงส่งมากกว่าเหรินเซวียนจือ แต่ดูรื่นหูรื่นตายิ่งกว่าเหรินเซวียนจือ
“คงไม่ใช่ท่านพ่อของเหรินเซวียนจือหรอกนะ?” มองผู้บำเพ็ญเซียนที่เหมือนเหรินเซวียนจือเป็นพิเศษคนนี้ จินเฟยเหยารู้สึกพูดไม่ออกอยู่บ้าง
พวกเขาร่อนลงบนแท่น เจ้าหอเหอฮวนเข้าไปต้อนรับขับสู้อย่างกระตือรือร้น จินเฟยเหยาก็หูไวได้ยินเจ้าหอเรียกเขาว่าพี่เหริน
ถึงกับแซ่เหรินจริงๆ คงเป็นญาติกับเหรินเซวียนจือเสียมากกว่า เพียงแต่ไม่รู้เป็นอะไรกับเขา อาจจะเป็นพี่ใหญ่หรืออาจจะเป็นท่านพ่อของเขา จินเฟยเหยาเดาฐานะของเขาไม่ออก เขามาที่นี่เพื่อสิ่งใดก็ไม่รู้แน่ชัด แต่นางไม่ค่อยใส่ใจเรื่องนี้นัก เป้าหมายของนางอยู่ที่ไม้วิญญาณเหล็กไม่ใช่สืบเรื่องญาติของเหรินเซวียนจือ
หลังต้อนรับคนเข้ามาในหอภายนอกก็กลับคืนสู่ความสงบ จินเฟยเหยาคิดจะออกไปดูหน่อยว่าจะฉวยโอกาสลงมือเข้าคลังสมบัติตอนมีแขกสำคัญมาได้หรือไม่
แต่เพิ่งเดินออกมาก็เห็นหวาหวั่นซีรุดมาอย
