่างเร่งร้อน “เมื่อครู่เจ้าหอส่งคนมาแจ้งให้ข้าแต่งกายงดงามหน่อย คืนนี้ต้องอยู่เป็นเพื่อนรับประทานอาหารกับแขกผู้มีเกียรติที่เพิ่งมา ข้ารู้สึกว่าคนผู้นี้มีความเป็นมาใหญ่โต ไม่รู้ว่าจะมองฐานะของข้าออกหรือไม่”
“น่าจะไม่นะ ขนาดเหรินเซวียนจือมารราคะที่ผ่านสตรีมานับไม่ถ้วนและเจ้าหอเหอฮวนที่เปิดหอคณิกาต่างก็มองไม่ออก ยังมีอะไรต้องกลัว อีกอย่างหลอมร่างกายออกมาแล้วอย่างไร ใครบอกว่าใช้ของปลอมไม่ได้” จินเฟยเหยาครุ่นคิด รู้สึกว่าน่าจะไม่ใช่ปัญหาใหญ่ อีกอย่างไม่ได้บอกว่าต้องหลับนอนกับคนผู้นี้เสียหน่อย แค่กินข้าวดื่มสุรา เกี่ยวอะไรกับของปลอมของจริงด้วย แค่เบิกบานใจก็พอแล้ว
“ข้าไปก่อนนะ” หวาหวั่นซีจึงพยักหน้า หวีผมตามสบายแล้วไป ปกตินางแต่งหน้าแต่งตัวอยู่ตลอดเวลา ดังนั้นจึงไม่ต้องทำอะไรเป็นพิเศษ แค่ไม่ให้ผมยุ่งก็พอ
เห็นนางจากไป จินเฟยเหยาก็เดินเตร็ดเตร่บนเรือคิดจะหาโอกาสลงมืออีก ทว่าพอเดินเล่นก็ได้ยินเสียงวิพากษ์วิจารณ์ของผู้รับใช้ในหอเหอฮวน
“เหรินอิ๋นมาอีกแล้ว ข้าเกลียดชังเขาที่สุด”
“เบาเสียงหน่อย ถ้าเจ้าหอได้ยินแล้วโยนเจ้าให้เขาจัดการทันที เจ้าก็จบสิ้นแล้ว”
“เจ้าอย่าขู่ข้าเลย ครั้งที่แล้วเขามาเมื่อห้า
