ด้ยิน จินเฟยเหยาเบิกบาน ในที่สุดก็จัดการเรื่องราวเสร็จสิ้น หลินเจียวเยวี่ยช่างเป็นพวกทำงานฟรีจริงๆ ถึงกับใช้พลังวิญญาณร้องตะโกน
เสียงนี้โหยหวนเกินไป ผู้รับใช้ของหอเหอฮวนจึงรีบวิ่งไปดู จินเฟยเหยากลับไม่ได้ตามไปชมความครึกครื้นด้วย แต่เห็นว่าตอนนี้ได้เวลาอาหารแล้วกินอาหารมื้อหนึ่งก่อนค่อยว่ากัน
หนึ่งชั่วยามกว่าผ่านไป ทั่วทั้งหอเหอฮวนก็มีข่าวแพร่สะพัดว่ามนุษย์ขนหลินเจียวเยวี่ยหลับนอนกับสื่อหรูที่ดูแลคลังสมบัติ แต่สื่อหรูบอกว่าหลินเจียวเยวี่ยทุบตีเขาจนสลบแล้ววางยาจึงเกิดเรื่องเช่นนี้ขึ้น นางคิดจะใช้ประโยชน์จากตนเองเพื่อให้มีชีวิตที่ดีขึ้น ไม่เช่นนั้นตนเองคงตาบอดแล้วจึงไปชอบหลินเจียวเยวี่ย
ส่วนหลินเจียวเยวี่ยกลับปฏิเสธ บอกว่าพลังบำเพ็ญเพียรของตนเองต่ำขนาดนี้จะทำเรื่องวางยาได้อย่างไร จากนั้นนางก็ร่ำไห้ไม่หยุด บอกว่าหยวนอิน[1]ของตนเองถูกสื่อหรูได้ไปจนหมดแล้ว
ถึงหลินเจียวเยวี่ยจะอยู่ที่หอเหอฮวนมาห้าสิบกว่าปี ทว่าเนื่องจากใบหน้าและร่างกายมีขนโดยกำเนิด ถึงมอบหยวนอินให้ฟรีๆ ก็ยังไม่มีใครต้องการ ดังนั้นจึงรักษาหยวนอินไว้ได้อย่างมหัศจรรย์ ตอนนี้นางนั่งเสื้อผ้ายุ่งเหยิงอยู่บนเตียงของสื่อหรู ร่ำไห้
