หวาหวั่นซีย่อมตกปากรับคำ
จินเฟยเหยามอบหมายเรื่องตรงนี้เสร็จจึงกลับห้อง พั่งจื่อยังนอนอยู่ในห้อง ต้องไปดูสภาพมันหน่อยว่าเป็นอย่างไรบ้าง
ผลักประตูเข้าห้อง ก็เห็นพั่งจื่อนอนอยู่บนเตียง เหล่ดวงตาโตมองดูนาง เห็นนางกลับมาก็เอ่ยอย่างน่าสงสาร “เจ้าหนีไปที่ใดไม่กลับมาทั้งคืน? ข้าอยากดื่มน้ำหน่อยก็ไม่มีคนรินให้ เจ้าคงไม่ได้ไปเล่นสนุกกับบุรุษหรอกนะ ชะตาข้าช่างอาภัพนัก เจ้านายไม่รักสงสาร สัตว์ภูติของผู้อื่นล้วน…”
ยังพูดไม่จบ จินเฟยเหยาก็ขว้างถ้วยใบหนึ่งลอยมาครูดหนังท้องมันแล้วร่วงลงบนเตียง พั่งจื่อตะโกนอย่างมีโทสะแทบแย่ “เกินไปแล้วนะ เจ้าตีข้าอีกแล้ว!”
“ใครใช้ให้หลังจากเจ้าพูดได้ก็พูดจาเหลวไหลทั้งวันเล่า พิษของเจ้าก็ขจัดตั้งนานแล้ว วันก่อนยังเปลี่ยนร่างเล็กลงหนีไปดูสตรีที่ห้องอาบน้ำ วันนี้แกล้งนอนอยู่บนเตียงแม้แต่ดื่มน้ำก็ทำไม่ไหว ข้าให้เจ้าตัณหาจัดหรือ ข้าให้เจ้าแกล้งป่วยหรือ!” จินเฟยเหยากระโดดขึ้นเตียงลงมืออัดพั่งจื่อ
พั่งจื่อถูกทุบตียกหนึ่งอย่างไร้เหตุผล หัวใจเจ็บปวดดั่งถูกมีดกรีดเฉือน นี่มันโลกบ้าอะไรกัน บอกว่าไม่ได้ดื่มน้ำก็ถูกทุบตี ดังนั้นมันจึงแหกปากตะโกนลั่น “อย่าตี ข้ามีธุระจะค
