ุยกับเจ้า”
“ธุระอะไร? ถ้าเป็นเรื่องเรือนร่างของสาวน้อยดีงามอย่างไร ข้าไม่อยากฟัง เจ้าก็แค่อยากจะอวดว่าสามารถวิ่งเข้าห้องอาบน้ำสตรีอย่างถูกต้องเปิดเผยได้มิใช่หรือ! มีอะไรน่ากระหยิ่มกัน” จินเฟยเหยาส่งเสียงขึ้นจมูก ไม่รู้สึกสนใจธุระที่พั่งจื่อเอ่ยถึงสักนิด
พั่งจื่อบ่นอย่างไม่สบอารมณ์ “ยังมีหน้ามาว่าข้าอีก ใครกันคิดจะกลายเป็นเทาเที่ยน้อยเข้าไปแอบดูในห้องอาบน้ำบุรุษ สุดท้ายถูกคนดูแลห้องอาบน้ำเตะออกมาเพราะขนยาว หลังจากกลับมาก็ริษยาที่ข้ามีผิวเรียบลื่นจนเกือบเตรียมจะโกนขนแล้ว”
“ข้าว่าเจ้าวอนโดนอัดนะ!” จินเฟยเหยาคิดไม่ถึงว่าเรื่องที่ตนเองทำลับหลังมันกับหวาหวั่นซีถึงกับถูกพบเห็น เจ้าบ้าพั่งจื่อ ทีเรื่องแบบนี้ทำไมถึงหัวไวนักนะ!
ดังนั้นพั่งจื่อผู้ขมขื่นและโศกเศร้าจึงถูกอัดอีกยก รอจนคลายโทสะแล้วจินเฟยเหยาจึงเอ่ยว่า “ธุระที่เจ้าว่าคืออะไร?”
พั่งจื่อที่โดนทุบตีจนเปลี่ยนจากกบสีขาวกลายเป็นสุกรสีขาวตะโกนอย่างเดือดดาล “ข้าจะปิดด่านกักตนเลื่อนขั้นผ่านเคราะห์สายฟ้า!”
“หลายร้อยปีมานี้ข้าเพิ่งได้ยินเจ้าบอกจะฝึกบำเพ็ญเองเป็นครั้งแรก ดวงอาทิตย์ขึ้นทางทิศตะวันตกแล้วสินะ ทำให้คนประหลาดใจจริงๆ หรือกินยาผิด? ไม่ถูกสิ
