เจ้าชอบผู้บำเพ็ญเซียนสตรีคนใดใช่หรือไม่ จึงคิดจะเลื่อนขั้นกลายร่างเป็นมนุษย์เร็วๆ จากนั้นจะได้ไปมีความรักระหว่างคนกับสัตว์?” จินเฟยเหยาคิดไม่ถึงว่า พั่งจื่อที่เกียจคร้านฝึกบำเพ็ญ รักการกินเป็นที่สุด และรอให้พลังบำเพ็ญเพียรเพิ่มขึ้นเองมาตลอด ตอนนี้ถึงกับบอกว่าจะปิดด่านกักตนทะลวงเคราะห์สายฟ้า
“ข้าคิดว่าหลังผ่านเคราะห์สายฟ้าเปลี่ยนร่างเป็นมนุษย์ ความแข็งแกร่งเพิ่มขึ้นสามารถช่วยเจ้าได้ไม่น้อย ตอนนี้ข้าพูดได้แล้วห่มหนังกบตลอดก็ไม่ค่อยดี เจ้าว่าใช่หรือไม่” พั่งจื่ออธิบาย แต่ในใจกลับคิดว่า ขอเพียงข้าข้ามด่านเคราะห์สายฟ้าได้ก็สามารถมีลักษณะเช่นนั้น ต่อไปจะไม่ถูกทุบตีอีกและสามารถใช้ชีวิตอย่างสุขสบายต่อไป
จินเฟยเหยามองพินิจมันอยู่นาน พอแน่ใจว่าที่มันบอกจะปิดด่านกักตนเป็นเรื่องจริงก็มีความรู้สึกหลากหลายสับสนปนเป “เช่นนี้ก็ดี ไม่ว่าเนื่องจากสาเหตุใด คิดจะเลื่อนขั้นนับเป็นเรื่องดี แต่เจ้าปิดด่านกักตนคงไม่ต้องเตรียมอะไร สัตว์ภูติแค่เข้าถุงสัตว์ภูติก็พอสินะ”
“ให้เนื้อมังกรปิศาจที่เหลือแก่ข้าได้หรือไม่ กินสิ่งนั้นแล้วจะมากจะน้อยก็เพิ่มพลังบำเพ็ญเพียร ถึงอย่างไรเจ้าก็รังเกียจว่าเนื้อเหนียวเคี้ยวไม่เข้านี
