ตรงนี้ทำไม?” จินเฟยเหยาถามอย่างสงสัย เห็นสยงเทียนคุนไม่มีปฏิกิริยา นางก็ตบอกคิดได้ เมื่อวานพวกเขาสองคนดื่มจนเมามาย
เห็นสยงเทียนคุนห่อผ้าห่มนอนบนพื้น นางก็เตรียมนำผ้าห่มบนเตียงมาคลุมให้เขา ปากยังบ่นพึมพำ “เจ้าคออ่อน ดื่มมากไปก็หลับบนพื้น คออ่อนก็ดื่มน้อยหน่อยสิ ถ้าเจอสตรีหรือบุรุษชั่วร้ายฉวยโอกาสทำเรื่องอย่างว่าตอนเจ้าดื่มมากไป เจ้าตื่นขึ้นมาแม้แต่ใครเป็นคนทำก็ยังไม่รู้เลย”
สยงเทียนคุนไม่ได้ผ่อนคลายขนาดหัวถึงหมอนก็นอนหลับโดยไม่สนใจว่าเป็นที่ใดเหมือนจินเฟยเหยา อีกทั้งยังนอนเหมือนคนธรรมดาไม่ได้ส่งการรับรู้ออกมาระแวดระวังเลยสักนิด
ยามนี้เขากำลังหลับตาพักผ่อน พอจินเฟยเหยาลุกขึ้นมาเขาก็รู้แล้ว ทว่าเขาไม่ยอมขยับ คิดจะดูว่าถ้าจินเฟยเหยาพบว่าเขายังหลับอยู่จะทำอะไร ในใจรู้สึกวาดหวังรอคอยอยู่บ้างแต่กลับไม่รู้ว่ากำลังรอคอยเรื่องใด
ได้ยินจินเฟยเหยาพึมพำกับตนเอง สยงเทียนคุนไม่รู้จะพูดว่าอะไรดี คนที่ดื่มมากไปแล้วหลับตามสบายคือเจ้าต่างหาก หากเมื่อวานมิใช่ตนเองแต่เป็นบุรุษอื่น ไม่รู้ว่าจะเกิดเรื่องใดขึ้น คิดถึงตรงนี้ ในใจของเขาเริ่มรู้สึกไม่สงบ ไม่ดูคำพูดของนางเสียบ้าง ช้าเร็วคงต้องเกิดเรื
