่องเช่นนี้ขึ้นแน่
จินเฟยเหยาเดินมากำลังคิดจะหยิบผ้าห่ม พลันพบว่าท่าทางนอนหลับของสยงเทียนคุนช่างน่ามองยิ่งนัก ริมฝีปากแดงเรื่อ ขนตายาว ใบหน้ายังแดงเล็กน้อยเนื่องจากฤทธิ์สุราเมื่อวาน นางอดกล่าวไม่ได้ “พี่สยงหน้าตาน่ามองจริงๆ ทำไมบุรุษอย่างเขาจึงหน้าตางดงามถึงเพียงนี้ ส่วนข้ากลับหน้าตาเหมือนซาลาเปาเนื้อนะ”
เวลานี้สยงเทียนคุนอยากจะบอกอย่างยิ่งว่า ถ้านางเห็นว่าไม่รื่นหูรื่นตา ข้าสามารถทำลายโฉมหน้านี้เพื่อเจ้าได้! แต่เขากลับไม่กล้าและไม่ยอมขยับ เนื่องจากจินเฟยเหยานั่งยองๆ อยู่ข้างกาย ทั้งยังยื่นมือออกมาจิ้มใบหน้าของเขาด้วย
“สัมผัสไม่เลวจริงๆ นุ่มลื่น มิน่าเล่าบุรุษเหล่านั้นจึงชอบเขามาก” นางหัวเราะหึๆ ราวกับผู้เชี่ยวชาญที่เข้าหอคณิกาบ่อยๆ
จากนั้นจินเฟยเหยาก็จ้องมองริมฝีปากของสยงเทียนคุนอีก แดงชุ่มชื้นเป็นประกาย ดูแล้วเหมือนทาอะไรบางอย่าง ดังนั้นนางจึงยื่นมือไปลูบ คิดจะดูว่าสยงเทียนคุนทาของบางอย่างเพื่อยั่วยวนบุรุษหรือไม่
หากมิใช่ควบคุมตนเองสุดขีด ขณะที่นิ้วของนางวางอยู่ตรงปาก สยงเทียนคุนก็คิดจะฉุดดึงนางไว้
จินเฟยเหยาลูบคลำพบว่าเป็นริมฝีปากตามธรรมชาติไม่ได้ทาบางอย่างลงไป จึงส่งเสียงขึ้นจ
