มูกอย่างไม่พอใจ “มีอะไรยอดเยี่ยมกัน เดี๋ยวข้านำเนื้อชิ้นหนึ่งมาทาปากก็เป็นประกายเหมือนกัน”
สยงเทียนคุนพยายามควบคุมอารมณ์ของตนเองสุดขีด เขาไม่ได้ลืม สำหรับผู้บำเพ็ญเซียนระดับสูงแล้ว ความผิดปกติเพียงเล็กน้อยก็สามารถทำให้อีกฝ่ายรู้ว่าตนเองกำลังแกล้งหลับ เขาไม่กล้าขยับทว่ากลับเหงื่อท่วมร่างเนื่องจากตึงเครียด
“หรือว่าอากาศร้อนเกินไป ดื่มมากร่างกายร้อนผ่าว พี่สยงจึงเหงื่อออก!” จินเฟยเหยาพลันแย้มยิ้มเจ้าเล่ห์ พูดเองเออเอง “แบบนี้พี่สยงจะไม่สบายเอา ข้าช่วยเขาถอดเสื้อผ้าหน่อยดีกว่า ไม่เช่นนั้นเหงื่อออกเสื้อผ้าจะเปียกแนบร่าง”
ว่าแล้วมือของนางก็เริ่มขยับ เปิดชายเสื้อของสยงเทียนคุนออกอย่างว่องไว เผยให้เห็นแผ่นอกของเขา ใช้นิ้วไล้บนทรวงอกของเขาไม่กี่ครั้งอย่างเบื่อหน่ายก็เห็นผิวหนังเกิดอาการขนลุกชัน จินเฟยเหยาก้มหน้าลงเป่าหูสยงเทียนคุน เอ่ยอย่างยิ้มแย้มเบาๆ “พี่สยง ท่านจะแกล้งหลับไปถึงเมื่อใด ถ้ายังนอนอีกจะถอดจนเกลี้ยงแล้วนะ”
สยงเทียนคุนลืมตาขึ้นทันควัน ในดวงตาเคร่งเครียด “เจ้ารู้หรือไม่ว่ากำลังทำอะไรอยู่!”
จินเฟยเหยาตะลึงงันไปนิดจึงฉีกยิ้มเอ่ยว่า “รู้แน่นอน หลอกเย้าเจ้าเล่นอย่างไรเล่า”
“อย่าบีบค
