ั้นข้า…” สยงเทียนคุนปราศจากความอ่อนโยนในยามปกติมองนางอย่างเคร่งขรึม
“บีบคั้นอะไร?” จินเฟยเหยาเอียงศีรษะ มองเขาด้วยสีหน้าว่างเปล่า ถ้าพั่งจื่อและหวาหวั่นซีเห็นท่าทางของนางในตอนนี้ต้องร้องคำรามแน่ ยายนี่ยังแกล้งโง่อีก!
สยงเทียนคุนถูกนางหลอกอีกแล้ว เห็นสีหน้าใสซื่อของนาง เขาหายใจถี่ สะกดความปรารถนาในใจเอาไว้ นางไร้หัวใจ ข้าทำเรื่องที่ทำร้ายนางไม่ได้ ทำไม่ได้เด็ดขาด
ถึงเขาพยายามจะสงบลงแล้วทว่าอารมณ์ยังพลุ่งพล่านเกินไป ขนาดมือยังสั่นน้อยๆ ในใจบังเกิดความคิดบ้าบิ่นถ้าเกิดเรื่องขึ้นจริงๆ นางยังจะจากไปอีกหรือ? มิสู้…
ในเวลานี้เอง พลันมีเสียงคนตวาดด่าผู้รับใช้อย่างเข้มงวดมาจากนอกประตู “เจ้าว่าอะไรนะ ค้างคืนกับผู้อื่นทั้งคืน! ทำไมไม่มาแจ้งข้าให้เร็วกว่านี้ ถ้าหยวนหยาง[1]ของจินคุนเอ๋อร์หมดไป เจ้าจะให้ข้าอธิบายกับเจ้าหอว่าอย่างไร!”
“ข้าน้อยจับตาดูอยู่ เขาไม่ได้ปิดกั้นการมองเห็น ถึงจะมีการป้องกันทำให้ไม่ได้ยินคำสนทนา ทว่าพวกเขาดื่มสุราทั้งคืน ไม่ได้ทำอะไรเกินงาม” เสียงตอบอย่างหวาดกลัวของผู้รับใช้ดังมาจากด้านนอก
“ไม่ได้ ไม่กลัวเรื่องที่คาดการณ์ได้แต่กลัวเรื่องที่คาดไม่ถึงต่างหาก!” เห็นตรงประตูมีแสงสีขาวสว่าง
