เขามีความสัมพันธ์อันดีขนาดนี้ ถ้าเจ้าช่วยข้าขโมยไม้วิญญาณเหล็กของเขาจะกระทบถึงความสัมพันธ์ระหว่างพวกเจ้าหรือไม่?”
“ใครมีความสัมพันธ์อันดีกับเขา?” จินเฟยเหยากระพริบตา ไม่เข้าใจว่าพี่สยงโหดร้ายกับผู้อื่น เหตุใดพอสนทนากับตนเองก็เปลี่ยนเป็นดีด้วยถึงเพียงนี้
“เจ้าบอกว่าไม่เสียค่าใช้จ่ายมิใช่หรือ?” สยงเทียนคุนพบว่าดูเหมือนตนเองจะเข้าใจผิดไป
จินเฟยเหยาหัวเราะเสียงดังฮ่าๆ “เจ้าหมอนั่นนึกว่าอย่างมากที่สุดข้าก็เล่นสนุกกับบุรุษของเขาไม่กี่คน ดังนั้นจึงคิดจะให้คนของข้าช่วยเขาทำงาน บอกว่ารวมอาหารและที่พักเสร็จสรรพ ข้าคิดว่าตอนนี้เขาคงเสียใจภายหลังมากกว่า ถ้าข้ายึดครองดาวเด่นของเขาเกรงว่าเขาคงคิดจะขับไล่ข้าออกไปทันที”
“เจ้าอย่าก่อเรื่องทั้งวันเลย คนขั้นว่างเปล่าพวกนี้อารมณ์ไม่แน่นอน ระวังหน่อย” สยงเทียนคุนหมดปัญญาจะทำอย่างไรกับนางจริงๆ ตั้งหลายปีแล้วไม่เห็นเปลี่ยนนิสัยบ้างยังทำอะไรตามใจตนเองอยู่
“ช่างมันเถอะ รีบให้พวกเขาส่งสุราอาหารมา พวกเราสองคนไม่เมาไม่กลับ บรรดาบุรุษที่รออยู่ข้างนอกก็ให้พวกเขาไสหัวไป” จินเฟยเหยาไม่สนใจมากความ นั่งอยู่บนเก้าอี้ตบโต๊ะร้องตะโกนอย่างไม่ใส่ใจ
สยงเทียนคุนส่ายศีรษะ เปิดประตู
