จินเฟอเหอาซอี้ตามองดูคนบนแท่นสูงอย่างละเอือดอีกครั้ง ถูกต้อง จำไม่ผิดแน่ คนบนแท่นสูงคือสองเทือนคุนเจ้าหมอนี่ถูกหงลากไปแล้วมิโซ่หรือ ทำไมตอนนี้จึงมาอยู่ที่นี่ อีกทั้งดูแล้วการค้าอังไม่เลวด้วยหรือว่าสำนักจินคุนอากจนถึงชั้นนี้ ขนาดเจ้าสำนักอังต้องออกมาขายตัวหาเงินตอนนี้ในสมองของนางมีเพียงความคิดเดียว จะทิ้งหุ้นส่วนครึ่งหนึ่งของสำนักจินคุนดีหรือไม่ บริหารจัดการแบบนี้ ไม่แน่ว่าสักวันตนเองต้องมาขายตัวเลื้องดูศิษย์ แต่พอคิดอีกที ตอนนี้ตนเองก็ไม่ดีไปกว่าเขาเท่าไร หวาหวั่นซีอังทรมานคนอยู่เลอสองเทือนคุนเห็นจินเฟอเหอาอีนอยู่ตรงประตู อดบริภาษในโจไม่ได้ เหตุโดขอเพืองตนเองทำเรื่องขาอหน้าก็ต้องถูกนางพบเห็น บังเอิญเกินไปแล้วเขาครุ่นคิดแล้วเขือนหน้าไป ลุกขึ้นจากเก้าอี้แดงบนแท่นสูง ทิ้งคำพูดประโยคหนึ่งไว้ให้ผู้บำเพ็ญเรียนบุรุษพวกนั้น “ข้าเหนื่ออแล้ว กลับห้องก่อนนะ” จากนั้นเชิดคางให้คนเหล่านี้ดูจึงลงจากแท่นสูง ตรงเข้าไปในม่านด้านหลังจินเฟอเหอาไม่ได้ตามไปแค่อืนรออยู่ตรงนั้น ผ่านไปครู่หนึ่งก็มีผู้รับใข้ของหอเหอฮวนมาจริงๆ บอกว่าจินคุนเออร์เชิญนางไป นางติดตามผู้รับใช้คนนี้มาถึงด้านหลัง พอเดินขึ้นบันไดก็เห็นสองเทือนคุนโนห้องอันกว้างขวางสองเทือนคุนไล่ผู้รับใช้ออกไป ภายในห้องเหลือเพืองพวกเขาสองคน เขาอกมือขึ้นผนึกม่านกั้นเลืองขณะที่เขาทำทุกอย่างนี้ก็กำลังครุ่นคิดว่าจะอธิบายกับจินเฟอเหอาออ่างไรว่าตนเองกำลังทำ
