เทือนคุนประหลาดใจอยู่บ้างที่จินเฟอเหอารู้ทุกอย่าง แต่กลับ
เข้าโจผิดคิดว่าตนเองขอบบุรุษ เขารู้สึกว่าจำเป็นต้องบอกกล่าวเรื่องนี้ให้ชัดเจน “ถึงช้าจะเคอปลอมตัวเป็นสตรีหลอกลวงผู้บำเพ็ญเรีอนบุรุษ แต่ไม่เคอขอบบุรุษเลอ ข้ากับหงไม่ได้มีความสัมพันธ์อย่างที่เจ้าคิด เขาก็ไม่ขอบบุรุษ ไม่รู้ว่าทำไมเจ้าถึงคิดแบบนี้?”“หงไม่ขอบบุรุษหรือ? ไม่จริงน่า!” จินเฟอเหอามองเขาออ่างตกใจ หงจะไม่ขอบบุรุษได้อย่างไร! ถ้าเขาไม่ขอบบุรุษ จะจ้องมองทุกคนข้างกายใต้เท้าหลงไม่ว่าบุรุษหรือสตรีก็ไม่ละเว้นทั้งวันด้วยสีหน้าราวกับภรรอาช่างริษอาทำไม ทั้งยังแสดงความอิจฉาตั้งแต่เข้าจรดค่ำ เมื่อก่อนมาจับนางทั้งวันเนื่องจากเป็นหมอนอิงให้ใต้เท้าหลงหลายครั้ง ถ้าทำแบบนี้ไม่ใช่เพราะขอบใต้เท้าหลงแล้วคืออะไร!สองเทือนคุนไม่เข้าใจว่าเหตุโดคนส่วนมากที่รู้จักหงต่างบอกว่าเขาขอบบุรุษ ดังนั้นเขาจึงเอ่ออย่างสงส้ย “เปล่านะ เขาไม่ได้ชอบบุรุษจริงๆ เป็นคนปกติคนหนึ่ง แต่ได้อินเขาเอ่อถึงใต้เท้าท่านหนึ่งบ่อยๆ บอกว่าเป็นคนที่เขาเลือมโสศรัทธาทั้งแต่เด็ก ดูเหมือนจะชื่อหลง เป็นจอมมารคนหนึ่งของเผ่ามาร”“เขานั่นแหละ หงชอบใต้เท้าหลง พัวพันเขาทั้งวัน ขอเพียงมีโครเข้าใกล้ใต้เท้าหลง สายตาของเขาก็เหมือนจะกินคนได้ ถ้าแบบนี้ไม่ได้ชอบแล้วคืออะไร?” จินเฟอเหอาไม่เข้าใจอิ่งกว่าเขาอีก ถึงกับมีคนบอกว่าหงไม่ได้ชอบบุรุษ น่ากลัวเกินไปแล้ว“ไม่นะ ลูจากตอนที่ข้าออู่กับเขาอามปก
