ัดฟัน ตนเองยังไม่ยากจนถึงขั้นนั้น ถึงอย่างไรก็อยู่แค่ไม่กี่วัน
“เชิญ” สตรีผู้นั้นยินดีเป็นที่สุด รีบเดินนำทาง ทั้งยังแนะนำตนเองว่าชื่อหลิวสี่แล้วยื่นป้ายหยกให้จินเฟยเหยา บอกว่าขอเพียงมีเรื่องใดจะสั่งการ แค่ถ่ายทอดพลังวิญญาณลงในป้ายหยกชิ้นนี้นางจะรู้และรุดมาทันที
จินเฟยเหยารับป้ายหยกและติดตามหลิวสี่มาถึงตึกที่สูงสิบเก้าชั้น ระหว่างตึกเหล่านี้มีประตูเชื่อมกันทะลุผ่านตรงกลาง ห้องโถงกลางว่างเปล่า คนทั้งสามเหาะมาถึงชั้นสิบหก ที่นี่เงียบสงบจริงๆ เสียงอึกทึกและกลิ่นยาเสน่ห์หายไปจนเกลี้ยงเกลา
เห็นจินเฟยเหยาสูดดม หลิวสี่ก็ยิ้มแย้ม “เนื่องจากท่านทั้งสองมีความต้องการพิเศษ ดังนั้นที่นี่จึงไม่มีกลิ่นของเหอฮวนเซียง[1] สิ่งนั้นไม่มีประโยชน์ต่อการรักษาบาดแผล”
“ช่างใส่ใจจริงๆ” จินเฟยเหยากล่าว
หลิวสี่ก็ไม่ขัดเขิน “ท่านเซียนชมเกินไป ทุกคนมาที่นี่ก็เพื่อความสำราญ ดังนั้นบางแห่งต้องจุดเหอฮวนเซียงเพิ่มความคึกคัก”
จินเฟยเหยาไม่ส่งเสียง จะสนใจทำไมว่าเหอฮวนเซียงของเจ้าคือสิ่งใด ถึงอย่างไรนางก็ไม่สนใจสิ่งอื่นนอกจากของกิน ก่อนเข้ามาที่นี่ เนื่องจากมีคนมากมายและกลิ่นผสมปนเปกัน นางจึงผนึกจมูกไว้ นางไม่อยากได้กลิ่นที่ส่ง
