ไม่กี่อึดใจ เมล็ดพืชนี้ก็กลายเป็นใบหน้ามนุษย์กว้างเจ็ดแปดจั้งที่สร้างขึ้นจากเถาวัลย์และบริภาษอย่างเดือดดาล “ยุ่งไม่เข้าเรื่องจริงๆ ถึงกับกล้าสอดมือเรื่องของเหล่าเหนียง!”
ราชันเสินอวี่ขมวดคิ้ว รีบใช้ปราณมารต้านทานพิษที่จู่โจมหัวใจ กัดริมฝีปากมองเถาวัลย์ต้นไม้กลุ่มนั้น ในใจกระจ่างชัด ตนเองช่วยเผ่าปิศาจพวกนั้นต้านทานหายนะ
ไม่รู้ว่าคนเบื้องหน้าเป็นใคร ปราณวิญญาณแห่งฟ้าดินปกคลุมทั่วท้องนภา บ่งบอกชัดว่าไม่ใช่คนที่ตนเองจะต่อต้านได้ นางก้มศีรษะอันเย่อหยิ่งพลางเอ่ยวาจา “ผู้อาวุโสโปรดระงับโทสะ ข้าไม่รู้ว่านี่คือสิ่งของของผู้อาวุโส หากมีที่ใดล่วงเกินขอท่านโปรดอภัยให้ด้วย ถ้าท่านทำเพื่อคนเมื่อครู่ ข้าจะช่วยจับนางกลับมาทันที”
“จับมา?” ใบหน้าเถาวัลย์ส่งเสียงร้องแหลม คำรามอย่างมีโทสะ “จับมาจะมีประโยชน์ใด ข้าเพิ่งออกจากบ้านก็ถูกเจ้าขัดขวาง เจ้าคิดว่าด้วยสภาพของเจ้าในยามนี้ นางยังจะรับภูติกลับไปอย่างยินดีอีกหรือ!”
ราชันเสินอวี่ลอบมองไปรอบด้าน เผ่าปิศาจที่ติดตามต่างมีสีหน้าเคร่งเครียด แต่ละคนดูออกว่าความแข็งแกร่งของเถาวัลย์นี้ไม่อาจดูเบาได้ ตอนนี้วิธีที่ดีที่สุดคือหลบหนีไม่ใช่ร่วมแรงกันสู้ศึก นางส่งสายตาให้เผ่าปิ
