เห็นตำแหน่งตรงกลางมีเผ่าปิศาจสตรีขั้นว่างเปล่าช่วงกลางคนหนึ่งนั่งอยู่บนหลังวิหคยักษ์ขนเจ็ดสี นางมีผมยาวประบ่าไม่ได้เกล้าเป็นมวย มุกวิเศษเจ็ดสีแต่ละเส้นที่ห้อยบนเส้นผมบางอันหน้าตาเหมือนที่สวมบนเท้าอยู่บ้าง เผ่าปิศาจมักจะสวมใส่อาภรณ์เย็นสบาย ราชันเสินอวี่ผู้นี้ก็เช่นเดียวกัน ท่อนบนสวมแค่ชุดอาคมปิดอกเจ็ดสี เอวเล็กๆ ขาวเนียนเผยออกมาภายนอก ตรงสะดือฝังหินผลึกสีสันสดใสจับตา
ท่อนล่างเป็นกระโปรงอาคมผ้าโปร่งเจ็ดสี บนเท้าเปล่ามีลวดลายสีดำ ไม่รู้ว่าวาดหรือสักลงไป ไม่ว่าจะดูอย่างไร เผ่าปิศาจผู้นี้ล้วนสดใสแสบตา เผ่าปิศาจโดยรอบต่างยอมให้นางสะกดข่ม
ถึงจินเฟยเหยาจะสวมชุดอาคมชั้นยอดทั่วร่าง แต่เนื่องจากนางทาสีดำ ดังนั้นจึงดูไม่สะดุดตา ทว่าแบบนี้จึงเกิดปัญหาหนึ่ง นั่นคือหวาหวั่นซีที่อยู่ข้างกายถูกนางสร้างได้โดดเด่นสะดุดตา พบพานหวาหวั่นซีผู้งดงามคือความเจ็บปวดในใจและหนามในดวงตาของผู้อื่น
จินเฟยเหยาเห็นสายตาไม่พอใจของราชันเสินอวี่จึงเข้าใจว่านี่คือจิตริษยาของสตรี เห็นผู้อื่นงดงามกว่าไม่ได้ เพื่อไม่ให้เกิดเรื่องนางจึงประสานมือคารวะและเอ่ยด้วยท่าทีไม่เลว “คารวะราชันเสินอวี่ ไม่ทราบว่าเรียกข้ามามีธุระใด?
