ยงออกไปจะกลายเป็นฝุ่นกองหนึ่ง ถ้าข้าดูไม่ผิด ภูติตัวนี้ของเจ้าเป็นภูติวิญญาณจริง” ราชันเสินอวี่จ้องมองดวงตาจินเฟยเหยาแน่วนิ่งและเอ่ยช้าๆ
วิธีจ้องตาคนฉลาดแบบนี้ใช้กับจินเฟยเหยาไม่ได้ผลเลยสักนิด เห็นนางหน้าไม่แดงใจไม่เต้นรัว มองราชันเสินอวี่ด้วยสีหน้าสัตย์ซื่อและรู้แจ้ง “ที่แท้สิ่งนี้มีความสามารถพิเศษแบบนี้ ตอนนั้นเจ้าแม่ต้นไม้วิญญาณจริงตื่นขึ้นมาก็ยินดีอย่างยิ่งจึงมอบให้ข้าหนึ่งตัว นางแค่บอกว่าสิ่งนี้งดงาม ให้ข้าพกติดตัวไว้เสริมหน้าตา ดูแล้วล้ำค่า คิดไม่ถึงจริงๆ นี่ข้าเก็บของล้ำค่าได้หรือ?”
จินเฟยเหยาคิดไม่ถึงว่าภูติตัวนี้ค้นหาหญ้าวิญญาณได้จริงๆ เพียงแต่ตอนจากมาสายตาที่เจ้าแม่ต้นไม้วิญญาณจริงจ้องมองภูติทำให้นางรู้สึกว่าสิ่งนี้ต้องมีเลศนัยแน่ ราชันเสินอวี่ที่เบื้องหน้าไม่น่าจะเคยเห็นสิ่งนี้ก่อนเจ้าแม่ต้นไม้หลับลึก หากมิใช่ได้ยินมานั่นก็คือเป็นผู้บำเพ็ญเซียนที่เคยเห็นและมีสิ่งนี้ ถึงอย่างไรในอดีตไม่แน่ว่าเจ้าแม่ต้นไม้จะเคยปล่อยภูติออกมา
“มีสิ่งล้ำค่าอยู่กับตัวกลับไม่รู้จัก เป็นความสิ้นเปลืองชนิดหนึ่งจริงๆ” ราชันเสินอวี่เอ่ยอย่างไม่เกรงใจ
“ราชันเสินอวี่กล่าวได้ถูกต้อง ขอบคุณที่เตือนสติ” จินเฟยเหยาขอบ
